Arnór Einarsson

Kvikmyndagerð 09-10

2010-04-16T17:02:00.001-07:00

Jæja þá er það síðasta bloggið mitt í ár og það fjallar einmitt um kvikmyndagerðina þetta árið. Það sem mér fannst takast hvað best voru þegar leikstjórarnir komu í heimsókn, maður lærði hvað mest á að hlusta á þau tala um það sem þau gerðu í aðdraganda sinnar myndar og hvernig þau hugsuðu hlutina, Siggi þú mátt endilega halda í þetta og jafnvel reyna að hafa þetta oftar og kannski fá líka ólík sjónarmið þótt það sé ekki nein íslensk kvikmynd að koma í bíó af því það er alltaf gaman að heyra fólk tala um það hvernig það gerir hlutina og maður lærir líka ágætlega mikið á því. Það sem mætti fara betur er að gera meira úr blogginu og reyna að peppa upp meiri stemningu í kringum það, eins og með því að hafa frekar einu sinni á viku þar sem hver og einn á að skila inn bloggi um eitthvað ákveðið eða jafnvel bara á tveggja vikna fresti, þá held ég að allir mundu blogga mikið.

Mér fannst hvað skemmtilegast að gera myndirnar, og þá aðallega maraþon myndina og lokaverkefnið. Heimildamyndin var mikil vinna en það verkefni kenndi mér samt mikið á klippiforritið sem var alveg skemmtilegt líka, ekki jafn skemmtilegt að taka það upp samt.

Ég held að ég hafi lært mest af því að skrifa handrit og pæla aðeins í því hvernig þau eru almennt gerð og ég vona að það muni nýtast mér í framtíðinni, þessar ákveðnu pælingar varðandi hvað þarf að koma fram og þess háttar.

Ég held að það mætti breyta handritatímabilinu með því að fá íslenska handritshöfunda til að tala í tímum og segja okkur hvað þau gera og hvernig þau hugsa þegar þeir eru að skrifa handritin sín.

Ég held að það besta sem hægt væri að bæta við væru sófar í hátíðarsalinn, en ég held að það sé ómögulegt.

Þetta námskeið skilaði eiginlega öllu því sem ég sóttist eftir, ég sé samt einna mest eftir því að hafa ekki drullað mér á lappir á morgnana til að ná mörgum tímum, en það er ekkert við námskeiðið að saka í þeim efnum.

Varðandi pælingarnar þínar við námskeiðið þá held ég að það væri best að láta alla hópana skila inn handritum fyrir sínar myndir áður en þeir fara í tökur og helst gera það fyrr en gert var í ár. En ég held að með því að bæta inn einni stuttmynd við þetta námskeið þá sé þetta eiginlega alltof mikil vinna, þannig getur alveg reynt að troða inn einhverri annarri stuttmynd á næsta ári en það er alveg mikið að gera hjá öllum sérstaklega á vorönninni við undirbúning fyrir stúdentsprófin, en það væri mögulega hægt að gera einhvers konar örmynd á haustönn, þá í október eða eitthvað.

Ég persónulega hefði verið meira til í skilin á lokaverkefninu hefði verið fyrir páska eða fyrsta tíma eftir páska því þá hefðu margir hópar getað tekið sínar myndir upp í páskafríinu, þar sem það hefur óneitanlega mestan tímann.

Varðandi röðunina á námsefninu þá mættiru blanda þessu meira saman, hafa kvikmyndasöguna meðfram og gera þetta svoldið markvisst fyrir söguna, til dæmis fjalla um kvikmyndasöguna frá einhverjum tíma og svo sýna mynd frá þeim tíma og taka líka smá brot af klippingu og handritsgerð með því. Þa mundu nemendur tengja sig betur við myndirnar sem við erum að horfa á í tímum. Með þessu er líka skemmtilegt þegar fyrri fyrirlestrarnir koma að þá veistu hvað er í gangi í kvikmyndasögunni. Bara pæling, gæti alveg orðið smá chaos.

Ég held að stigakerfið þitt færi í eitthvað mega fuck að þurfa að fylgjast með öllum commentum við hvert blogg, af því ég gæti alveg tekið upp á því að commenta á eitthvað blogg núna sem var skrifað fyrir áramót. Þú mættir samt hafa svona vikufrest við hvert blogg til þess að gera comment við eitthvað blogg og hafa það þá svona aukaplús fyrir virka nemendur. Með þessu þá væri fólk að kíkja á bloggin, commenta og líka að fylgjast með bloggunum í hverri viku í von um að fá einhvern aukaplús. Þetta hefði til dæmis verið sniðugt fyrir mig sem aukaplús sem mundi hjálpa mætingareinkunni minni ;)

En allavega þá var þetta námskeið mjög skemmtilegt og gagnlegt og ég hlakka mikið til prófsins í fyrramálið. Ég held að þetta muni skilja eftir fínan grunn hjá mér, þar sem ég ætla nú í kvikmyndagerðarnám eftir MR.

Star Wars

2010-04-16T16:33:00.000-07:00

Myndir sem ég elska eru Star Wars myndirnar og þá er ég að tala um gömlu GÓÐU Star Wars myndirnar. George Lucas bjó til Star Wars heiminn og á hann mikið skilið fyrir það, en hann á einnig stóran þátt í því að reyna að eyðileggja gömlu Star Wars myndirnar með því að búa til Episode I, II og III, sem eru hrein skelfing. En allavega í þessu bloggi þá ætla ég að fjalla stuttlega um gömlu myndirnar, Episode IV, V og VI.

Star Wars IV: A New Hope. (1977)

Í þessari fyrstu Star Wars mynd þá skrifaði Lucas handritið og leikstýrði henni líka. Hún fjallar um þegar Luke Skywalker tekur fyrstu skref sín í stærri heim og reynir að verða Jedi. Hann býr á plánetunni Tatooine ásamt frænda sínum og frænku. Einn daginn þá kaupa þau vélmenninn C3PO og R2-D2, R2-D2 spilar skilaboð þetta kvöld um að prinsessa að nafni Leia þurfi aðstoð og eru þau skilaboð ætluð Ben Kenobi. Stuttu eftir það þá fer R2-D2 frá býlinu í leit sinni að Ben Kenobi og endar á því að finna hann, en hann kallast Obi-Wan Kenobi. Obi-Wan byrjar að kenna Luke á "the force" smám saman og síðar fara þeir og hitta fyrir uppreisnarhóp sem hefur það markmið að berjast gegn the Empire sem er undir handleiðslu Darth Vader.. Falið í vélmenninu R2-D2 er bygging Death star og myndin heldur síðan áfram að byggja upp spennu þangað til þessi tvö öfl mætast.

Að mínu mati er þetta besta Star Wars myndin og aðalástæðan fyrir því er skemmtilegt og gott handrit. Má líka benda á það að Han Solo sem er leikinn af Harrison Ford er einn skemmtilegasti karakter kvikmyndasögunnar að mínu mati.

Star Wars V: The Empire Strikes Back (1980)

Núna er uppreisnarhópurinn búinn að koma sér fyrir á Hoth en brátt kemst the Empire að því hvar þau eru að halda sig og fara þangað með massíft lið með þeirri von að þagga niður í þeim eitt skipti fyrir öll. Það mistekst og nú fer aðalsöguhetjan okkar, Luke, í kennslu til Jedi meistarans Yoda sem ætlar að kenna honum á "the force". Á meðan þá halda Leia, Han Solo og C3PO af stað í Millenium Falcon. Baráttan heldur áfram og við fylgjumst með stríðinu á milli uppreisnarhópsins og the Empire. Luke er að læra að nota kraftinn og mætir að lokum Darth Vader og missir höndina. Barátta þessara tveggja afla er samt langt því frá lokið og manni langar að sjá meira.

Þessi mynd er leikstýrð af Irvin Kershner. Hún hittir beint í mark og er bráðskemmtileg eins og fyrsta Star Wars myndin.

Star Wars VI: The Return of the Jedi (1983)

Han Solo er kominn í hendurnar á Jabba the Hutt og reyna Luke, vélmennin og Leia að bjarga honum úr þessar prísund. Á meðan þá er the Empire að byggja nýtt Death Star, enda endaði hitt frekar illa. Þetta nýja Death Star á að vera miklu öflugra en það fyrra og það á ekkert að geta náð á því höggi. Við fylgjumst síðan með þegar títtnefndi uppreisnarhópurinn ætlar sér að eyðileggja the Empire, sem gengur vægast sagt brösulega fyrir sig. Í þessari mynd þá kynnumst við almennilega meistara Darth Vader sem er The Emperor. Hann er illur maður en hann ásamt Darth Vader ætla sér að reyna að snúa Luke til myrku hliðar the force. Við fylgjumst með Luke berjast við örlög sín og maður veit ekki hvoru megin hann endar við þau.

Þessi mynd er leikstýrð af Richard Marquand. Hún hittir einnig beint í mark og mér fannst hvað skemmtilegast við þessa mynd litlu krúttlega dýrin sem hjálpa uppreisnarhópnum í skóginum.

Heilt á litið er Star Wars Episode IV, V og VI algjör meistarastykki sem enginn má láta fram hjá sér fara.

Top 5 - þáttaseríur

2010-04-16T16:24:00.000-07:00

Þar sem ég er mikill þáttaunnandi hef ég ákveðið að taka færslu yfir 5 af þáttaseríum sem hafa heillað mig, eru að heilla mig og munu halda áfram að heilla mig.

Ég ætla að byrja á að tala um mjög góða þætti sem eru jafnframt mínir uppáhalds. Það eru þættirnir 24 þar sem Jack Bauer (Kiefer Sutherland) er í aðalhlutverki, hans hlutverk er að vernda Bandaríkin fyrir öllum þeim hættum sem kunna að verða og það sem meira er að hann gerir það næstum því upp á sitt eigið einsdæmi. Jack Bauer hefur gengið í gegnum margt, eiginkona hans og dóttur rænt, eiginkona hans drepin af fyrrverandi hjákonu, tekinn af kínverskum yfirvöldum og pyntaður og svona má lengi telja.

Það sem gerir þessi þætti svo góða eru góðir leikarar, flott hljóðblanda og klikkuð myndataka. Ég fíla sérstaklega þegar þú ert að horfa á þessa þætti og það koma upp fjórir gluggar af mismunandi atriðum sem þú færð að velja úr það sem þér finnst skemmtilegast.

FRIENDS

Þættirnir Friends eru oftar en ekki á vinsældarlistum þáttaunnenda en fólk getur horft á þá aftur og aftur. Þessir þættir eru svokallaðir „good feel“ þættir þar sem hægt er að horfa á þá þegar manni leiðist eða þegar maður er veikur og maður hressist allur við, jafnvel þó að það gæti verið í tuttugasta sinn sem maður sér ákveðinn þátt. Þessir þættir eru um sex vini, Rachel, Pheobe, Monica, Ross, Chandler og Joey en þau hittast yfirleitt á kaffihúsinu Central Perk þar sem þau tala um lífið og tilveruna. Öll eru vinirnir jafn mismunandi og þeir eru margir.

Þættirnir eru í hefbundnara lagi en yfirleitt eru þrjár til fjórar myndavélar í hverju atriði. Hljóðvinnsla er einföld þar sem skellt er inn hlátri áhorfanda eftir vild. Lýsingin er einföld þar sem sömu staðirnir eru notaðir aftur og aftur og eru ljósin yfirleitt tilbúin þegar leikarar og myndatökumenn mæta á staðinn. Hantritið er ekkert flókið en það inniheldur góða brandara og skemmtileg umræðuefni. Það er kannski aðalástæða vinsældarinnar sem þættirnir hafa haft í gegnum tíðina.

FLASHFORWARD

Flashforward eru þættir sem eru bara nýbyrjaðir í Bandaríkjunum en hafa slegið í gegn. Það eru 16 þættir komnir út og eru hver öðrum betri. Þættirnir fjalla um þegar allur heimurinn missir meðvitund á nákvæmlega sama tíma, margar milljónir deyja og skilur restina af samfélaginu slegið af ótta, þeir sem misstu meðvitund og lifðu til að segja frá því fengu sýn fram í framtíðina þar sem þau sjá hvar og hvað þau eiga eftir að vera að gera á ákveðnum tímapunkti í framtíðinni. Skipuð er deild lögreglu sem fær þar verkefni að finna út hvað olli þessu og fyrr en varir sjá þau að ekki er allt með felldu þar sem vísindamenn gætu verið á bakvið þetta stórslys.

Flashforward eru einu dýrustu þættir allra tíma. Tæknibrellurnar eru magnaðar og líkjast frekar einhverju sem ætti að vera á hvíta tjaldinu. Myndatakan er mjög góð en fjöldi myndavéla eru við hvert atriði. Vel er unnið úr öllum klippum og eru með því fullkomnara sem þú getur séð í þáttum í dag.

LOST

Þættirnir Lost hafa í gegnum tíðina fengið mjög mismunandi dóma þar sem þeir eru mjög flóknir og ekki hægt að koma inn í þá á neinum tímapunkti heldur verðuru að hafa séð allt frá byrjun til að geta vitað hvað er að gerast hverju sinni. Þættirnir eru um fólk sem hrapar í flugvél á eyju þar sem þau verða strandaglópar. Eftir að hafa beðið í einhvern tíma á eyjunni fatta þau að þeim verður ekki bjargað í bráð og þurfa því að lifa af meðal hættulegra dýra og skrímsla þar sem þau geta verið drepin við hvern andardrátt, en það gerir þessa þætti mjög spennandi. Eftir smá tíma á eyjunni sjá þau að það eru fleiri á eyjunni en það sem kemur í ljós er að fólkið sem á heima á eyjunni vill ekkert með þau hafa heldur vilja frekar koma þeim fyrir kattarnef.

Þættirnir eru mjög vel gerðir þar sem stórt tökulið og stór leikarahópur gera þættina einstaka. Myndatakan er mjög góð, hljóðvinnslan með því sem þú færð og leikarahópurinn mjög góður.

X-FILES

Þættirnir X-Files hófu göngu sína árið 1993 og þeim lauk árið 2002, en það kom ein kvikmynd út árið 2008 sem fékk misjafna dóma. Þættirnir fjalla um ríkislögregluþegnana Mulder og Skully. Þau eru í deild hjá ríkislögreglunni sem heitir X-files og heita þættirnir eftir því. X-files eru mál sem eru óútskýranleg. Fólk sem hefur dáið óskiljanlegum dauða, dýr og skrímsli sem eiga ekki heima á þessari plánetu og svo rúsinan í pylsuendanum geimverurnar sem eru samkvæmt Mulder á hverju horni heimsins. Mulder og Skully fá ekki að vinna sína vinnu í friði enda er ríkisstjórnin á kafi í öllum þessum málum og vilja ekki að þau séu að stinga nefunum í það sem þeir hafa í gegnum tíðina hylmt yfir.

Þættirnir eru af einfaldari kantinum, geimverurnar sem birtast annað slagið eru aukaleikarar í lélegum búningum, yfirleitt eru bara tvær myndavélar í hverju atriði, ein á leikurunum og ein á hættunni sem er fyrir framan þau. En það sem gerir þessa þætti einstaka er tónlistin, góð samvinna leikara og myrkrið sem umvifur þættina og maður gleymir fljótt göllunum í gerð þáttanna!

Steven Spielberg

2010-04-11T19:17:00.000-07:00

Eftir að hafa horft á Indiana Jones myndirnar um helgina þá ákvað ég að gera þetta blogg um Steven Spielberg.

Steven Spielberg fæddist þann 18. desember 1946 í Ohio. Foreldrar hans voru Leah Adler og Arnold Spielberg, en þau tengdust kvikmyndum ekki neitt. Hann byrjaði ungur að taka upp kvikmyndir og þá aðallega ævintýramyndir ásamt vinum sínum. Þegar hann var 13 ára þá vann hann verðlaun fyrir 40 mínútna langa stríðsmynd sem hét Escape to Nowhere. Þegar hann var 16 ára þá skrifaði hann og leikstýrði 140 mínútna mynd sem hét Firelight, sem síðar hafði mikil áhrif á Close Encounters. Hann gerði einnig nokkrar stríðsmyndir sem voru byggðar á sögum föður hans frá seinni heimsstyrjöldinni. Spielberg er gyðingur en hann skammaðist sín mjög mikið fyrir það þegar hann var lítill. Þegar foreldrar hans skildu þá fluttist hann með föður sínum til Kalíforníu og þar reyndi hann að komast inn í kvikmyndaskóla en tókst það ekki, þrátt fyrir að hafa reynt það þrisvar sinnum. Ferill hans sem alvöru kvikmyndagerðarmaður byrjaði í rauninni ekki fyrr en hann ákvað að fara til Universal Studios sem ólaunaður nemi og þurfti að mæta til vinnu sjö daga í viku. Þar gerði hann sína fyrstu stuttmynd sem var sýnd í kvikmyndahúsum og hét hún Amblin‘ og kom út árið 1968, og notaði hann það nafn seinna í sínu eigin framleiðandafyrirtæki sem hét Amblin Entertainment. Varaforsetinn hjá Universal sá þessa mynd og í kjölfarið varð Spielberg yngsti leikstjórinn til að fá langtíma samning við stórt stúdíó í Hollywood. Hann byrjaði svo feril sinn sem atvinnuleikstjóri árið 1969.

Í upphafi ferils hans þá vann hann mikið við að gera sjónvarpsefni og tók til dæmis þátt í Night Gallery, Marcus Welby, The Name of the Game og Owen Marshall: Counselor at Law. Eftir þetta þá var hann fenginn til að gera fjórar sjónvarpsmyndir Duel, Something Evil, Savage og The Sugarland Express sem kom út árið 1974 en hún var reyndar sýnd í kvikmyndahúsum. Eftir þetta þá fékk hann sitt fyrsta stóra verkefni en það var Jaws sem kom út árið 1975. Það var nánast búið að hætta við tökur á Jaws vegna mikilla tafa og fjárhagsvandræða en það náðist þó að klára hana, sem betur fer. Jaws hitti vel í mark og fékk þrjú Óskarsverðlaun. Jaws gerði hann að stórstjörnu og hann varð einn af yngstu Bandaríkjamönnum til að verða milljónamæringur, þetta gaf honum mikið frelsi fyrir næstu kvikmyndir hans. Hún var einnig tilnefnd sem besta myndir og var fyrsta myndin hans af þremur sem innihélt leikarann Richard Dreyfuss. Eftir þetta þá afþakkaði Spielberg boð um að leikstýra kvikmyndunum Jaws 2, King Kong og Superman en fór að vinna með Dreyfuss að kvikmyndinni Close Encounters of the Third Kind sem kom út árið 1977. Þetta var ein af fáum myndum sem Spielberg bæði skrifaði og leikstýrði. Myndin fékk sjö tilnefningar til Óskarsins og þar á meðal hans fyrstu tilnefningu sem besti leiktjóri, myndin vann svo aðeins tvo Óskara. Þessi mynd hjálpaði mikið við flug Spielbergs en næsta mynd hans var 1941 sem var mjög dýr seinni heimstyrjaldarmynd en hún olli miklum vonbrigðum og þá aðallega hjá gagnrýnendum.

Næsta verkefni Spielberg var myndin Raiders of the Lost Ark þar sem hann naut liðsinnis George Lucas. Þetta var fyrsta Indiana Jones myndin en Harrison Ford lék einmitt Indiana eins og flestir ættu að vita, en hann hafði einmitt leikið Han Solo í Star Wars myndunum. Raiders of the Lost Ark græddi mest af öllum myndum sem gefnar voru út árið 1981. Myndin hlaut margar tilnefningar til Óskarsins þar á meðal sem besta mynd og líka fyrir besta leikstjórann. Hún er jafnframt mikils metin sem hasarmynd og markaði mikil tímamót þar. Ári seinna gaf Spielberg síðan út myndina E.T. the Extra-Terrestrial. Á sínum tíma varð hún tekjuhæsta mynd sem hafði verið gefin út, en í dag á Avatar það met skuldlaust. Á árunum 1982 til 1985 þá framleiddi Spielberg þrjár mjög tekjuháar myndir en þær voru Poltergeist, The Twilight Zone og The Groonies.

Næsta kvikmynd eftir hann var Indiana Jones and the Temple of Doom, en þar vann hann aftur með George Lucas og Harrison Ford. Þrátt fyrir að myndin var bönnuð innan 13 ára í Bandaríkjunum, fyrir mikið ofbeldi, þá græddi Spielberg eins og venjulega mjög mikið á þessari mynd og þar einmitt hitti hann verðandi konu sína, leikkonuna Kate Capshaw. Árið 1985 þá gaf hann út myndina The Color Purple sem Whoopi Goldberg og Oprah Winfrey léku í. The Color Purple fékk ellefu óskarstilnefningar, þar á meðal fengu Whoopi og Oprah tilnefningar, en það kom mörgum á óvart að Spielberg fékk ekki tilnefningu sem besti leikstjórinn. The Color Purple er aðeins önnur af tveimur myndum sem innihélt ekki tónlist eftir John Williams, en hin myndin var Duel. Árið 1987, þegar Kína byrjaði að opna sig fyrir umheiminum, þá tók Spielberg fyrstu amerísku kvikmyndina í Shanghai síðan frá 1930 en það var myndin Empire of the Sun, þar sem John Malkovich og hinn ungi Christian Bale léku í myndinni. Myndin hlaut mikið lof frá gagnrýnendum og var tilnefnd til sex óskarsverðlauna en hlaut engin.

Hann leikstýrði síðan Indiana Jones and the Last Crusade, sem hefði átt að vera síðasta Indiana Jones myndin, en hún kom út árið 1989. Í þessari mynd fékk hann, auk Lucas og Ford, Sean Connery til liðs við sig sem faðir Indiana. Myndin hlaut heilt yfir ágætis dóma og var mjög tekjuhá eins og fyrri Indiana Jones myndirnar og toppaði meira að segja myndina Batman það árið. Hann leikstýrði einnig myndinni Always árið 1989 þar sem hann vann aftur með Richard Dreyfuss. Þetta var fyrsta rómantíska myndin eftir Spielberg og gagnrýnendur voru ekki á sama máli um ágæti myndarinnar. Árið 1991 leikstýrði hann myndinni Hook, sem fjallar um Pétur Pan og hans ævintýri í Hvergilandi.

Hann leikstýrði síðan myndinni Jurassic Park, sem var byggð á skáldsögu Michael Crichton, árið 1993. Myndin innihélt miklar tæknibrellur sem fyrirtæki George Lucas Industrial Light and Magic gerðu. Þetta varð tekjuhæsta mynd allra tíma og þetta var í þriðja skiptið sem mynd eftir Spielberg bætti metið um tekjuhæstu mynd allra tíma. Hann gaf síðan út myndina Schindler‘s List einnig árið 1993, sem ég vil meina að sé hápunktur ferils hans. En þetta er mynd byggð á sannri sögu um Oskar Schindler sem hætti lífi sínu til að bjarga 1100 gyðingum frá Helförinni. En með Schindler‘s List hlaut Spielberg sínu fyrstu Óskarsverðlaun sem besti leikstjóri og hún vann einnig óskarinn sem besta myndin. Hún fór á topp 10 lista American Film Institute yfir bestu bandarísku kvikmyndir allra tíma árið 1997 og sat þar í 9. sæti en færðist upp í 8. sæti þegar hann var endurskoðaður árið 2007.

Árið 1994 tók Spielbergs sér hlé frá því að leikstýra kvikmyndum til að eyða meiri tíma með fjölskyldu sinni og byggja upp fyrirtækið DreamWorks sem hann stofnaði ásamt Jeffrey Katzenberg og David Geffen. Hann leikstýrði síðan myndinni The Lost World: Jurassic Park sem fékk vægast sagt tæpa dóma. En þrátt fyrir það þá varð hún í öðru sæti yfir tekjuhæstar kvikmyndir það árið. Næsta mynd hans var myndin Amistad sem var byggð á sannri sögu og fjallaði um afríska þrælauppreisn. Þrátt fyrir ágætis dóma hjá gagnrýnendum þá græddi hún ekki mikið. Hún var framleidd af DreamWorks, eins og allar myndir hans sem komu út eftir hana fram að Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull. Næsta verk eftir hann er seinni heimstyrjaldarmyndin Saving Private Ryan sem kom út árið 1998. Hún hlaut mikið lof gagnrýnenda og ég verð að segja að hann kann svo sannarlega að búa til stríðsmyndir. Saving Private Ryan fjallar um hóp hermanna sem reyna að finna Ryan og koma honum aftur til Bandaríkjanna af því að þrír bræður hans höfðu látið lífið í stríðinu og það væri í rauninni ómannlegat að láta eina móðir þola dauða fjögurra sona í einu stríði. Tom Hanks fer með aðalhlutverkið í myndinni. Spielberg vann sín önnur Óskarsverðlaun sem besti leikstjóri fyrir hana. Myndin átti eftir að hafa mikil áhrif á stríðsmyndir sem komu út eftir hana eins og til dæmis Black Hawk Down og Enemy at the Gates. Þessi mynd var líka fyrsta myndin sem sló rækilega í gegn hjá DreamWorks, en hún framleiddi myndina ásamt Paramount Pictures. Seinna eftir myndina þá framleiddu Spielberg og Hanks sjónvarpsseríuna Band of Brothers.

Árið 2001 þá gerði Spielberg A.I. Artificial Intelligence sem var síðasta verkefni Stanley Kubrick en hann lést áður en hann gat ráðist í þetta verkefni. Spielberg og Tom Cruise unnu síðan saman að gerð myndarinnar Minority Report árið 2002. Myndin hlaut mikið lof gagnrýnenda. Hann gerði svo myndina Catch Me If You Can og í henni léku Leonardo DiCaprio og Cristopher Walken, en Walken fékk fyrir hlutverk sitt óskarinn. Þessi mynd hitti beint í mark hjá áhorfendum og gagnrýnendum um allan heim. Hann gerði myndin War of the Worlds sem innihélt leikarana Tom Cruise og Dakota Fanning. Ólíkt geimverumyndunum E.T og Close Encounters þá voru geimverurnar í myndinni óvinveittar og fjallar um stríð á milli geimveranna og mannkynsins. Enn og aftur hitti Spielberg á réttan nagla og halaði myndin inn peningum.

Spielberg gaf út myndina Munich árið 2005 sem fjallar um atburðina eftir blóðbaðið í Munich árið 1972. Myndin var byggð á bókinni Vengeance: The True Story of an Israeli Counter-Terrorist Team. Munich hlaut fimm Óskarstilnefningar, þar á meðal fyrir besta leikstjórann og bestu mynd. Spielberg gaf síðan út fjórðu myndina um Indiana Jones, sem heitir Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull. Að mínu mati þá hefði hann mátt sleppa því að gera hana því hinar þrjár gerðu hinn fullkomna þríleik en mér finnst þessi mynd engan veginn ná sömu hæðum og þær þrjár.

Steven Spielberg er einhver tekjuhæsti leikstjóri allra tíma og er talið að hann eigi allt að þremur milljörðum bandaríkjadala. Hann hefur gert margar mjög góðar myndir en hann hefur einnig misstigið sig inn á milli og vonandi mun hann halda áfram að gera frábærar kvikmyndir. Hann hefur haft gríðarleg áhrif á kvikmyndagerð og mun vafalaust verða minnst sem eins besta leikstjóra allra tíma.

Topp 5 listinn minn yfir myndir Spielbergs:

1. Schindler‘s List

2. E.T.

3. Indiana Jones myndirnar (fyrstu þrjár myndirnar)

4. Saving Private Ryan

5. Jurassic Park

Óskarinn!

2010-02-28T17:11:00.000-08:00

Ég ætla að fara yfir helstu verðlaunin sem veittu eru á óskarnum og segja hvað ég mundi velja og síðan hvað ég held að muni vinna.

Besta mynd:

Tilnefndar eru:

Avatar

The Blind Side

District 9

An Education

The Hurt Locker

Inglorious Basterds

Precious: Based on the Novel ‘Push‘ by Sapphire

A Serious Man

Up in the Air

Mitt val: Persónulega finnst mér einungis fjórar myndir koma til greina og það eru Inglorious Basterds, A Serious Man, The Hurt Locker og Avatar. Mér finnst allar myndirnar vera frábærar og ég held að þær eigi allar skilið að vinna Óskarinn. En ég ætla að velja Avatar því hún er í fyrsta lagi alveg frábær mynd og í öðru lagi þá er þetta algjör tímamótamót sem mun breyta miklu í kvikmyndaheiminum þegar fram líða stundir.

Óskars val: The Hurt Locker

Besti leikari í aðalhlutverki:

Tilnefndir eru:

Jeff Bridges í Crazy Heart

George Clooney í Up in the Air

Colin Firth í A Single Man

Morgan Freeman í Invictus

Jeremy Renner í The Hurt Locker

Mitt val: Ég verð að segja að þetta er frekar erfitt val á milli Morgan Freeman og Jeremy Renner. En ég ætla að velja Jeremy Renner því hann er gjörsamlega frábær í The Hurt Locker og hann gerði þá mynd að því sem hún er. Morgan Freeman var samt mjög góður í Invictus en samt ekki jafn afgerandi og Renner var.

Óskars val: George Clooney

Besti leikari í aukahlutverki:

Tilnefndir eru:

Matt Damon í Invictus

Woody Harrelson í The Messenger

Christopher Plummer í The Last Station

Stanley Tucci í The Lovely Bones

Cristoph Waltz í Inglorious Basterds

Mitt val: Ég held að Cristoph Waltz eigi þetta skuldlaust og ég vona innilega að hann vinni þetta. Ég verð samt að viðurkenna að á þessum lista þá hef ég aðeins séð tvær myndir og það eru Basterds og Invictus. En ég held að það sé mjög erfitt að toppa frammistöðu Cristoph Waltz að ég ætla að velja hann sem mitt val.

Óskars val: Cristoph Waltz

Besta leikkona í aðalhlutverki:

Tilnefndar eru:

Sandra Bullock í The Blind Side

Helen Mirren í The Last Station

Carey Mulligan í An Education

Gabourey Sidibe í Precious

Meryl Streep í Julie & Julia

Mitt val: Sandra Bullock. Ég ætla að velja hana því ég hef bara séð þrjár myndir þarna og það eru The Blind Side, An Education og Precious og mér finnst hún bara standa sig best af þeim þremur sem tilnefndar eru þarna.

Óskars val: Er ekki frekar týpískt fyrir Óskarinn að velja Meryl Streep eða Helen Mirren? Ég ætla að segja að Meryl Streep vinni.

Besta leikkona í aukahlutverki:

Tilnefndar eru:

Penélope Cruz í Nine

Vera Farmiga í Up in the Air

Maggie Gyllenhaal í Crazy Heart

Anna Kendrick í Up in the Air

Mo‘Nique í Precious

Mitt val: Í fyrsta lagi þoli ég ekki Maggie Gyllenhaal en Crazy Heart er eina myndin þarna sem ég hef ekki séð þannig ég ætla bara ekki að velja hana. Af hinum fjórum fannst mér Vera Farmiga standa sig best og þess vegna ætla ég að velja hana.

Óskars val: Penélope Cruz.

Besta teiknimyndin:

Tilnefndar eru:

Coraline

Fantastic Mr. Fox

The Princess and the Frog

The Secret of Kells

Mitt val: Up

Óskars val: Up

Besti leikstjóri:

Tilnefndir eru:

James Cameron fyrir Avatar

Kathryn Bigelow fyrir The Hurt Locker

Quentin Tarantino fyrir Inglorius Basterds

Lee Daniels fyrir Precious

Jason Reitman fyrir Up in the Air

Mitt val: Ég verð að velja James Cameron fyrir Avatar þrátt fyrir að mér hafi fundist erfitt að velja á milli hans, Kathryn Bigelow og Tarantino. Mér finnst hann bara eiga þetta skilið fyrir að hafa búið til langflottustu kvikmynd sem sést hefur á hvíta tjaldinu.

Óskars val: Kathryn Bigelow.

Besta klipping:

Tilnefndar eru:

Avatar

District 9

The Hurt Locker

Inglorious Basterds

Precious

Mitt val: Avatar.

Óskars val: The Hurt Locker

Besta adapted handrit:

Tilnefndar eru:

District 9

An Education

In the Loop

Precious

Up in the Air

Mitt val: Þetta er annaðhvort District 9 eða Up in the Air. Ég ætla að velja Up in the Air.

Óskars val: Mér finnst einhvern veginn týpískt að Óskarinn velji í þessum flokki mestu vælumyndina og því ætla ég að segja að Precious vinni þetta.

Besta original handrit:

Tilnefndar eru:

The Hurt Locker

Inglourious Basterds

The Messenger

A Serious Man

Mitt val: Í þessum flokki finnst mér mjög erfitt að velja, handritin í The Hurt Locker, A Serious Man og Up eru mjög góð. En ég verð eiginlega að velja Inglourious Basterds af því ég elska Tarantino og líka af því handritið er, eins og reyndar allar Tarantino myndir, með góð samtöl og frumlega hugmynd.

Óskars val: The Hurt Locker.

Avatar og A Serious Man

2010-02-28T15:27:00.001-08:00

Nafn myndar: Avatar

Leikstjórn: James Cameron

Söguþráður: Myndin fjallar um hóp vísindamanna og hermanna á ævintýraeyjunni þar sem Navi-fólkið býr á, takmarkið hjá þessum hóp er í tvennu lagi annars vegar takmarkið hjá vísindamönnunum að skoða og greina ýmislegt yfirnáttúrulegt á eyjunni og síðan takmarkið hjá hermönnunum en það er að ná gersemum eyjarinnar og selja það á jörðinni. Við fylgjum sögu Jake Sully sem er í hjólastól í alvöru lífinu (Sam Worthington) á þessari undraverðu eyju, hann er fenginn til liðs við vísindamennina en vinnur undercover fyrir herinn og þá sérstaklega hinn harða Colonel Miles Quaritch (Stephen Lang). Verkefnið sem hann fær frá Quaritch er að vinna traustsins hjá Navi-fólkinu. Avatar eða manngervingur er í rauninni búningur vísindamannanna til að geta komist auðveldar af í náttúrunni á Pandora eyjunni. Manngervingurinn er miklu stærri en meðalmaður, sterkari og fljótari og erfiðara að drepa en mannveran. Í fyrstu ferð Jake í manngervingabúningnum þá þarf hann að hlaupa undan mjög hættulegum verum og endar á því að hitta Neytiri (Zoe Saldana) sem er ein af alvöru Navi-fólkinu. Sagan heldur síðan áfram og Jake fer að læra af Navi-fólkinu og reynir að vinna sér inn traustið hjá þeim en það gengur vægast sagt illa. En þetta er það eina sem ég vil segja um söguþráðinn í myndinni.

Tónlist: Tónlistin er samin af James Horner. Líkt og myndin sjálf þá er tónlistin draumkennd og mjög falleg og hún getur alveg verið feimin á köflum. Tónlistin er samt mjög flott og bara æðisleg eins og flest allt við þessa mynd.

Leikarar: Perónulega finnst mér leikararnir vera að finna upp hjólið í þessari mynd en samt finnst mér Sam Worthington, Zoe Saldana og Sigourney Weaver leika mjög vel í þessari mynd. Að auki ætla ég segja að það mætti bara alfarið henda leikkonunni Michelle Rodriguez úr öllum kvikmyndum því ég trúi ekki orði af því sem hún segir þegar hún er að leika. Stephen Lang finnst mér leika ágætlega í fyrri hluta myndarinnar en dala svolítið þegar líða tekur á myndina.

Heildarmynd: Förum aðeins yfir hvað gerir þessa mynd svona svakalega. Það kannski fyrsta sem ég þarf að nefna er að handritið var tilbúið fyrir 14 árum en Cameron vildi ekki gera hana á þeim tíma útaf því tæknin til þess að gera myndina var engan veginn nógu þróuð til að framkvæma það sem hann vildi gera í henni. En núna fyrir nokkrum árum fannst honum kominn tími til í að fara í þetta stórverkefni. Hann notaði fullkomnustu þrívíddartæknina og þróaði hana til þess að reyna að gera flottustu 3-D mynd hingað til. Hann bjó líka til sér myndavél til að taka upp atriðin með leikurunum þegar það var verið að taka upp greenscreen atriðin. Í staðinn fyrir að taka upp persónu á greenscreen og láta það atriði síðan í tölvu og bæta við umhverfinu eftir á þá var umhverfið á myndavélinni og gat hann því sagt leikurunum til og sýnt hvernig umhverfið liti út á meðan það var verið að taka upp. Þetta hjálpaði honum rosalega mikið við að gera þetta sem raunverulegast og ég fékk oft á tilfinninguna að þetta væri alvöru heimur og það kom ekki eitt atriði þar sem maður sá GREINILEGA að þetta væri tekið á greenscreen eins og maður sér venjulega.

En já allavega, umhverfið á Pandora eyjunni er rosalega fallegt og eiginlega yfirnáttúrulega flott. Þegar Navi-fólkið labbar framhjá plöntum og trjám þá lífgast umhverfið við, kviknar í rauninni á plöntunum, frekar erfitt að útskýra þetta en mjög flott.

Síðan má tala um hvernig verurnar á eyjunni eru. Í fyrsta lagi eru það Navi-fólkið, þeir líta út eins og bláir kettir. Mjög heillandi verur sem glóa í myrkri og eru mjög tignarlegar. Þau tala sérstakt tungumál sem var sérstaklega búið til fyrir þessa mynd og það gerir Navi-fólkið ennþá meira trúverðugra að það sé til í alvörunni, var mjög sáttur með það, ákváðu ekki að nota enskuna sem tungumál þeirra þótt sumir af Navi-fólkinu kunni vissulega sitt hvað í ensku þá er það nógu trúverðuglega útskýrt til þess að maður trúir því að þau geti kunnað það. Síðan eru það Banshee‘s sem eru fljúgandi verur sem minna um margt á risaeðlufugla. Til þess að tengjast Banshee þarf maður að velja einn þannig og Banshee þarf að velja mann til baka, maður veit að hann valdi mann líka með því að reyna að drepa mann og til þess að tengjast honum þarf maður að tengja langa hárið á manni við veruna. Eftir að þetta gerist tekur maður sitt fyrsta flug á honum og stjórnar honum með huganum. Aðrar verur eru magnþrungnar, flottar, ógnvekjandi og mjög hættulegar nema maður nái að tengjast þeim sem einn af Navi-fólkinu.

Ég skal samt viðurkenna það að handritið mætti vera frumlegra og það mætti líka henda einum eða tveimur leikurunum út annars er myndin fáranlega flott á alla vegu. Ég samt þoli ekki þegar fólk segir við mig að myndin sé bara léleg útaf því handritið mætti vera frumlegra, myndin í heild sinni er fáranlega flott og vel gerð og þegar ég hugsa um hvernig mætti gera handritið frumlegra þá er það eiginlega of erfitt. Ég meina ef þetta hefði verið mynd bara um Navi fólkið þá hefði hún ekki verið skemmtileg, hún hefði kannski verið áhugaverð en það þurfti eitthvað að gerast og þess vegna er mannkynið í myndinni. Ég veit að söguþráðurinn er týpískur en hann virkar og hann hrindir líka sögunni af stað. Þetta er tímamótamynd og bara fyrir það eitt finnst mér að hún ætti að vinna Óskarinn, ég veit samt ekki hvort hún muni vinna en hún er klárlega contender að mínu mati.

Einkunnagjöf: 9,5 af 10

Nafn myndar: A Serious Man

Leikstjórn: Ethan Coen og Joel Coen.

Söguþráður: Myndin fjallar um manninn Larry Gopnik sem vinnur sem eðlisfræðikennari í Midwestern háskólanum. Hann kemst að því í upphafi myndarinnar að konan hans vilji skilnað og að hún ætli að fara í samband við Sy Ableman sem Larry hefur ekki hátt álit á. Larry og konan hans eiga tvo börn og bróðir hans, Arthyr Gopnik, sefur á sófanum og hann á við mikinn spilavanda að stríða. Sonur hans Danny á við erfitt agavandamál að stríða og dóttir hans Sarah er að stela peningum af honum til þess að geta farið í lýtaaðgerð á nefinu. Við fylgjumst með hinum hefðbundna dag hjá Larry þar sem nemendurnir hans nenna ekki að hlusta á hann og hann á í erfiðleikum með að fá góðan hlut af búi hans og konu sinnar hjá lögfræðingnum sínum. Það má taka það fram að fjölskyldan eru öll gyðingar. Við fylgjumst síðan með Larry og erfiðleikum hans sem eru peningavandræði, mútur frá einum nemenda sem hann veit ekki hvort hann eigi að þiggja og loks öll fjölskylduvandamálin sem eru mjög mörg og af öllum toga.

Tónlist: Tónlistin er samin af Carter Burwell og er hún mjög góð.

Leikarar: Persónulega finnst mér aðeins einn leikari standa upp úr og það er Michael Stuhlbarg, hann gjörsamlega fer á kostum og hefði hann átt skilið að fá Óskarstilnefningu fyrir besta leik í aðalhlutverki. Aðrir leikarar sem mér þóttu góðir voru Fred Melamed og Richard Kind.

Heildarmynd: Þetta er grátbrosleg mynd um aumingja Larry sem allir virðast vera sama um. Mér finnst hún fyndin á köflum og frekar áhugaverð mynd. Ég verð samt að segja það að þessi mynd er langt frá því að vera besta mynd Coen bræðra og á hún í rauninni ekkert í myndir eins og No Country for Old Men, The Big Lebowski og Fargo. Hún er samt þokkalega góð. Þetta er enn einn contenderinn í óskarinn fyrir bestu mynd.

Einkunnagjöf: 9,0 af 10

The Hurt Locker og Inglorious Basterds

2010-02-28T15:17:00.000-08:00

Nafn myndar: The Hurt Locker

Leikstjórn: Kathryn Bigelow

Söguþráður: Myndin fjallar um hóp manna sem hafa það verkefni að aftengja sprengjur í stríði. Nú kemur nýr yfirmaður á svæðið sem heitir James og hann er ekki beint í uppáhaldi hjá Sanborn og Eldridge. Ástæðan fyrir því að Sanborn og Eldridge þola hann ekki er útaf því að James svífst einskis þegar hann aftengir sprengjurnar og kemur þeim öllum þremur nokkrum sinnum í mjög hættulega stöðu. James lítur út fyrir að vera drullusama um lífið sitt og í rauninni hjá öllum öðrum í kringum sig. Þetta fer sérstaklega í taugarnar á þeim útaf því það er aðeins mánuður eftir hjá þeim í Írak og svo fá þeir að fara þeim. Sanborn og Eldridge vilja ofar öllu komast lífs af þessa örfáu daga sem eftir eru en James ætlar að gera þeim erfitt fyrir og hugsa þeir meira segja nokkrum sinnum í að enda allt kjaftæðið í kringum hann, það er að segja með því að drepa hann, en þeir guggna samt á því. Við fylgjumst með þessum hóp vinna við starf sitt alla myndina og hversu hættuleg þessi vinna er.

Tónlist: Tónlistin er samin af Marco Beltrami og Buck Sanders. Tónlistin er mjög taugastrekkjandi þegar það á við sem er þó nokkuð oft í myndinni og hún er eiginlega bara frábær.

Leikarar: Það eru þrír leikarar sem standa sig frábærlega í myndinni og það eru Jeremy Renner sem leikur William James, Anthony Mackie sem leikur JT Sanborn og svo Brian Geraghty sem leikur Owen Eldridge. Það er samt bara einn leikari sem stendur algjörlega upp úr og það er Jeremy Renner sem er gjörsamlega frábær í þessari mynd.

Heildarmynd: Myndin snýst um hversu erfitt herstarfið er í Írak og boðskapurinn er, eins og stóð í upphafi, „The rush of battle is often a potent and lethal addiction, for war is a drug“. Myndatakan er til mikillar fyrirmyndar, handritið er frábært og leikararnir eru flottir. Þetta er mynd sem á eftir að berjast mikið um sigurinn í bestu mynd.

Einkunnagjöf: 9,1 af 10

Nafn myndar: Inglorious Basterds

Leikstjórn: Quentin Tarantino

Söguþráður: Myndin hefst á því að unga stelpan Shosanna Dreyfus sér fjölskyldu sína myrta af Hans Landa, hún kemst hins vegar undan. Myndin fjallar síðan um hóp manna frá Bandaríkjunum sem fara til Frakklands og hafa þeir aðeins eitt verkefni að drepa alla nasistana. Fyrir þessum hópi fer Lt. Aldo Raine og kallast hópurinn sig Basterds. Þeir fara til Frakklands og reyna að drepa alla nasista sem þeir sjá og þegar þeir hafa gert það þá skera þeir höfuðleðrið af þeim. Við fylgjumst síðan með þessum tveimur söguþráðum, það er að segja sögu Shosanna og sögu Bastarðana. Shosanna vinnur núna í kvikmyndahúsi ásamt einum svertingja. Einn daginn þegar hún er að ganga frá öllu þá hittir hún Frederick Zoller sem er ein stærsta hetja Þjóðverja og hann hefur mikinn áhuga á henni en hún vill ekkert gefa til baka útaf því að það voru nasistar sem höfðu drepið fjölskyldu hennar. En síðan gefst henni tækifæri á að hefna sín á nasistunum þegar þeir bjóða henni að halda bíósýningu í kvikmyndahúsinu sínu og þar mundu allir helstu forystumenn Þjóðverja mæta og þar á meðal Hans Landa. Bastarðarnir halda síðan áfram sínu göfuga verkefni og komast brátt á snoðir um þessa bíósýningu nasistanna og gefa því ákveðna athygli útaf því þarna er hlaðborð af nasistum fyrir þá að drepa. Stóra uppgjörið er í nánd og við fylgjumst með því hvernig það þróast.

Tónlist: Ég finn ekki hver samdi tónlistina í þessari mynd en eins og venjulega í Tarantino myndum þá velur hann hana líklega bara sjálfur. Eins og í flestum Tarantino myndum þá er tónlistin algjör snilld.

Leikarar: Að mínu mati stóðu aðeins tveir leikarar yfir öllum öðrum, þrátt fyrir að hinir leikararnir voru alls ekkert slappir, og það voru Brad Pitt sem leikur Lt. Aldo Raine og Cristopher Waltz sem leikur Hans Landa. Þeir sýna gjörsamlega yfirburðarleik í þessari mynd og í rauninni þá gerðu þeir þessa mynd að því sem hún er.

Heildarmynd: Tarantino kann alveg sitt fag, myndin er frábær í alla staði. Handritið er algjör snilld, leikararnir eru mjög góðir og bara heildarmyndin á þessu meistaraverki er bara frábært. Hún á algjörlega skilið að fá Óskarinn og mun hún berjast um að fá hann, það er engin spurning um það að mínu mati. En akademían mun samt eiga í miklum erfiðleikum með að gefa henni óskarinn því hún er ekki beint þessi týpíska „óskarsmynd“.

Einkunnagjöf: 9,3 af 10

The Blind Side og Up in the Air.

2010-02-28T14:33:00.000-08:00

Nafn myndar: The Blind Side

Leikstjórn: John Lee Hancock

Söguþráður: Myndin fjallar um Michael Oher sem er heimilislaus og frekar feiminn gaur. Hann kemst í háskóla útaf því að þjálfari ruðningsliðsins fannst hann vera gott efni í liðið sitt. En það sem Oher þarf að gera til að mega spila ruðning þarf hann að bæta einkunnir sínar. Honum fannst hann ekki eiga heima í háskólanum, segir aldrei neitt í tímum og kennararnir hafa enga trú á honum. Hann sefur í íþróttahúsinu og tekur afganga til að geta borðað. Við kynnumst síðan konu að nafni Leigh Anne Tuohy sem sér Oher labba í rigningunni, hún tekur hann í bílinn og segir honum að gista hjá sér og fjölskyldu hennar. Hann samþykkir það en upprunalega átti þetta aðeins að vera yfir eina nótt sem lengist síðan eftir því sem tíminn líður. Oher fer að tala við son hennar S.J. sem er nánast eina manneskjan sem hann talar við. Í skólanum þá er hann nánast eini blökkumaðurinn og allir horfa á hornauga á hann. Með hjálp Leigh og S.J. þá fara einkunnir hans að batna og hann fær að komast í ruðningsliðið, en hann kann ekki neitt í ruðning því hann hefur aldrei horft á neinn leik og hvað þá spilað. Þjálfarinn verður frekar pirraður og finnur enga leið til að kenna honum hvernig hann á að spila en þá taka Leigh og S.J. sig til og kenna honum hvað hann á að gera.

Tónlist: Tónlistin er samin af Carter Burwell. Tónlistin er mjög róleg og helst til dramatísk en það passar svo sem ágætlega við myndina.

Leikarar: Helstu leikarar eru Quinton Aaron sem leikur Oher, Sandra Bullock sem leikur Leigh og Jae Head sem leikur S.J. Persónulega finnst mér þau leika mjög vel í þessari mynd og þá sérstaklega Jae Head sem er mjög fyndinn og bara flottur karakter í myndinni. Ég hafði miklar efasemdir um Sandra Bullock áður en ég horfði á myndina en hún kemur bara mjög vel út í þessari mynd. Það var samt enginn leikari sem var að finna upp hjólið í þessari mynd.

Heildarmynd: Þetta er falleg mynd um fjölskyldu sem tekur inn einstakling sem þau þekkja ekkert og þeim er drullusama hvað samfélaginu finnst um það. Þetta er sönn saga um Michael Oher og hvernig hann byrjaði á botninum en fannst upp á topp með hjálp mjög ástkærrar fjölskyldu. Þetta er engan veginn besta mynd í heimi en mér finnst hún samt áhugaverð og skemmtileg.

Einkunnagjöf: 8,6 af 10

Nafn myndar: Up in the Air

Leikstjórn: Jason Reitman

Söguþráður: Myndin fjallar um Ryan Bingham sem hefur það sem atvinnu að ferðast um Bandaríkin og reka fólk fyrir yfirmenn fyrirtækja því yfirmenn hata að reka starfsfólkið sitt. Ryan elskar að ferðast og hans helsta markmið er að ná að ferðast samtals 10 milljón mílur í flugvél. Hann ferðast svona mikið til að komast á allar staðsetningarnar sínar til að fá að reka fólk. Hann er mjög góður í mannlegum samskiptum eða reyndar þá bara aðallega í að koma vel frá því að reka fólk. Hann er búinn að búa til ákveðna aðferð í því hvernig á að fara að því. En síðan kemur babb í bátinn því það er kona að nafni Natalie Keener sem hefur náð að koma því í gegn að geta rekið fólk í gegnum símasamtal svo þau þurfa ekki að ferðast svona langt á milli staða. Þetta fer mjög mikið í taugarnar á Ryan sem hefur unnið við að reka fólk í mörg ár og honum finnst það mun persónulegra og betra að reka fólk á staðnum frekar en að gera það í gegnum tölvu. Hann nær að sannfæra yfirmann sinn um að sýna Natalie hvernig það er að reka fólk. Þau fljúga á nokkra staði og þá kemst hún að því að það er alveg rétt hjá honum. Þótt Ryan hitti fullt af nýju fólki á hverjum einasta degi þá er hann einmana en það truflar hann ekkert vegna þess að hann vill ekki giftast og hvað þá að eignast barn. Myndin heldur síðan áfram og fjallar þá aðallega um samstarf hans og Natalie sem vex ásmegin þegar líður á myndina.

Tónlist: Tónlistin er samin af Rolfe Kent. Tónlistin er vægast sagt í miklu aukahlutverki og er nánast engin tónlist undir í myndinni nema kannski í svona 2% af atriðunum.

Leikarar: George Clooney leikur aðalhlutverkið í þessari mynd og hann nær að koma persónu sinni mjög vel frá sér. Ryan Bingham er yfirborðskenndur og nánast tilfinningalaus maður, eða þannig lítur það allavega út því hann lætur það ekkert á sig fá þegar fólk er mjög pirrað eða reitt út í hann þegar hann rekur þau. Vera Farmiga sem leikur Alex Goran stendur sig líka með prýði en hún leikur konuna sem Ryan sefur hjá þegar honum langar til þess, þetta finnst Ryan mjög þægilegt því hann þarf ekki að hafa neinar áhyggjur af tilfinningum hennar eða neitt þvíumlíkt og hentar hún því honum mjög vel. Anna Kendrick stendur samt eiginlega upp úr leikaralega séð í þessari mynd því hún nær að leika Natalie eiginlega fullkomnlega.

Heildarmynd: Þessi mynd fannst mér líkast mjög mikið til myndarinnar Thank you for Smoking. Þessar tvær myndir fjalla um menn sem eru góðir að tala og ferðast mjög mikið og geta því lítið hugsað um sitt einkalíf. Leikararnir eru fínir og já bara ágætis skemmtun.

Einkunnagjöf: 8,1 af 10

An Education og District 9

2010-02-27T13:52:00.000-08:00

Nafn myndar: An Education

Leikstjórn: Lone Scherfig

Söguþráður: Myndin fjallar um ungu stelpuna Jenny og hennar líf í Lonon í kringum 1960. Foreldrar hennar, þá sérstaklega faðir hennar, vilja endilega að hún fari beint í Oxford, henni langar það að einhverju leyti en bara til að geta farið til Parísar og lifað drauminn. Hún hittir síðan mann sem er tvöfalt eldri en hún og hún verður ástfangin af honum. Jenny fer nú að hætta að læra og eyða nánast öllum sínum frítíma með þessum manni. Einkunnir hennar fara að lækka en samt lítur hún út fyrir að vera mjög ánægð. Hún fer á fína veitingastaði og borðar góðan mat, fer á veðhlaup og vera á óperur. Sagan heldur svo áfram eins og barátta á milli þess hvort hún eigi að vera með honum og hætta í námi eða reyna að gera bæði, sem gengur vægast sagt ekki vel.

Tónlist: Tónlistina samdi Paul Englishby. Tónlistin er mjög framandi og upplífgandi í myndinni og passar það vel við myndina. Hún er í frekar frönskum stíl enda hefur Jenny mjög mikinn áhuga á franskri menningu og kann að tala frönsku reiprennandi.

Leikarar: Helstu leikarar eru Carey Mulligan sem leikur Jenny, Olivia Williams sem leikur Miss Stubbs sem er kennarinn hennar, Alfred Molina sem leikur faðir hennar og Peter Sarsgaard sem leikur Davið eða kærasta Jenny. Persónulega fannst mér Carey Mulligan og Peter Sarsgaard leika afgerandi best í myndinni.

Heildarmynd: Við fylgjumst með ungri og spennandi stelpu sem hittir eldri mann sem er eiginlega meira spennandi heldur en hún. Hann getur logið sig út úr nánast hvaða vandræðum sem hann kemur sér í, getur platað alla og komið þeim á sitt band og ofar öllu hann skemmtir sér mjög mikið á meðan. Skemmtileg mynd en ekkert æðisleg, hún á nánast enga möguleika á að vinna sem besta myndin.

Einkunnagjöf: 7,8 af 10

Nafn myndar: District 9

Leikstjórn: Neill Blomkamp

Söguþráður: Myndin fjallar um mann að nafni Wikus van der Merwe sem er leikinn af Sharlto Copley. Myndin gerist árið 2010 þegar geimverusvæðið District 9 á að vera flutt á annað svæði sem nefnist District 10. Wikus vinnur hjá MNU eða Multi-National United, Wikus fær það skemmtilega verkefni að færa allar geimverurnar ásamt fullt af öðru starfsfólki. Í upphafi myndarinnar þá er hún tekin upp í svona heimildarmyndarstíl þar sem við fylgjumst með Wikus í vinnunni og hvernig hann hefur samskipti við geimverurnar. Myndin tekur síðan ákveðna stefnu þegar hann smitast af einhverju geimverudóti í einu geimveruhúsinu. Við þetta veikist hann mjög mikið og byrjar að umbreytast yfir í eina geimveruna. Við fylgjumst svo með því þegar fyrirtækið reynir að finna Wikus og taka hann í ýmsar rannsóknir og fyrir þeim er Wikus ein mikilvægasta persónan á jarðríki á meðan hann vill verða aftur eins og hann var og komast í faðm konu sinnar.

Tónlist: Tónlistin er samin af Clinton Shorter. Tónlistin er bara fín, hef ekkert beint að setja út á en hún er í rauninni í aukahlutverki í myndinni.

Leikarar: Sharlto Copley stóð sig bara mjög vel að mínu mati. Í byrjun þá er hann þessi kjánalegi og vandræðalegi gaur sem vinnur hjá stórfyrirtæki. En síðan þegar hann þarf að lifa af og búa með geimverunum þá hefur hann breyst í harðan og í rauninni geðveikan mann sem gerir allt til að komast af og til að breyta sér aftur í eðlilega manneskju.

Heildarmynd: District 9 er bara fínasta skemmtun. Hún á samt varla séns í að vinna Óskarinn í þessum hóp. Ég fílaði hins vegar mjög mikið að blanda saman heimildamyndarstíl og venjulegs stíls, það kemur vel út að mínu mati og er þar að auki mjög frumlegt að gera það. Þetta er áhugaverð saga og er einhvern veginn öðruvísi geimverumynd en maður hefur séð. Ég mæli eindregið með þessari mynd og ég held að fáum eigi eftir að leiðast yfir henni því það er einhvern alltaf eitthvað að gerast.

Einkunnagjöf: 8,4 af 10

P.S. Einkunnagjöfin hjá mér er kannski svolítið há fyrir margar myndir sem koma hérna inn, en ég er eiginlega meira að hugsa um Óskarsmyndirnar sem sérpakki og þær mundu ekki beint passa í aðrar einkunnagjafir hjá mér.

Up og Precious

2010-02-13T20:56:00.000-08:00

Jæja núna gafst mér loksins tími á að henda inn bloggi eftir vægast sagt langa fjarveru frá bloggskrifum. Ég ætla að fjalla um allar myndirnar sem eru tilnefndar sem besta myndin á Óskarnum og ég ætla að byrja á Up og Precious.

Nafn myndar: Up

Leikstjórn: Pete Docter og Bob Peterson.

Söguþráður: Myndin fjallar um gamla manninn Carl Fredricksen. Þegar hann var ungur var hann ævintýragjarn og langaði mest af öllu að fara í leiðangur til Suður-Ameríku og hitta goðið sitt Charles Muntz. Hann lét ekkert verða af því. Við kynnumst honum þegar hann er orðinn gamall og konan hans Ellie er látin og Fredricksen hefur voðalega lítið fyrir stafni nema að sofa og borða. Núna eru byggingar í gangi hjá húsinu hans og verktakarnir vilja henda honum út og senda hann á elliheimili, Fredricksen tekur það ekki í mál og lætur loks verða af því að fara í leiðangur til Paradise Falls í Suður-Ameríku. En hann fer ekki í þennan leiðangur einn eins og hann hafði ætlað sér, í húsinu hans leynist átta ára málglaði strákurinn Russell. Ástæðan fyrir því að Russell er með honum er að því að hann á bara eftir að fá eina orðu til að hækka sig um tign hjá skátunum. Þeir lendu í fjöldanum af ævintýrum og koma sér oft í mjög erfiðar og þröngar aðstæður og oft sér maður ekki hvernig þeir kumpánarnir ætla að koma sér frá vandræðunum.

Tónlist: Tónlistin er samin af Michael Giacchino og tekst honum mjög vel upp í þessari mynd og nær að fanga söguþráðinn vel. Hann hefur samið tónlist fyrir myndir á borð við Cloverfield, Mission Impossible III og Ratatouille.

Leikarar: Það er enginn af þeim allavega að fara að vinna Óskarinn fyrir leik en þeir stóðu sig allir snilldarlega vel við að talsetja og ná fram karakternum sínum vel með röddinni.

Heildarmynd: Mér finnst þessi mynd mjög skemmtileg og það er bara alveg eins með allar Pixar myndir, þeir bara virðast ekki klikka. Þeir kunna sitt fag vel og vita hvernig þeir eiga að gera góða og skemmtilega teiknimynd. Jújú frábær mynd í alla staði en mér finnst hún alls ekki eiga skilið Óskarinn fyrir bestu mynd, hún mun vinna fyrir bestu teiknimyndina og það finnst bara nóg.

Einkunnagjöf: 8,2 af 10

Nafn myndar: Precious: Based on the Novel Push by Sapphire

Leikstjórn: Lee Daniels

Söguþráður: Myndin fjallar um ungu og feitu stúlkuna Claireece Precious Jones. Hún þarf að þola mikið af áreiti frá fjölskyldunni sinni. Hún er lögð í einelti af móður sinni og nauðgað af föður sínum. Við komum inn í söguna þegar hún er rekin úr skólanum sínum fyrir að verða ólétt í annað skiptið, bæði skiptin varð hún ólétt af föður sínum, það veit samt enginn af því. Það tekur nánast enginn eftir henni þrátt fyrir hversu feit hún er. Hún er feimin og vill ekki deila erfiðleikum sínum með neinum. Hún er færð í annan skóla og finnst hún vera sérstök af því stærðfræðikennarinn hennar í gamla skólanum finnst hún vera best í stærðfræði af jafnöldrum hennar, móðir hennar er nú samt fljót að brjóta það sjálfstraust niður hjá henni. Precious vill ekkert heitar en að verða fræg og að fólk vilji vera eins og hún. Þegar hún lítur í spegilinn sér hún fallega, hvíta, mjóa og ljóshærða stelpu, sem er auðvitað þveröfugt við það sem hún er. Í nýja skólanum hennar kennir nýji kennarinn hennar loksins að lesa. Hún byrjar að hitta félagsráðgjafann Mrs. Weiss sem kemst að því að faðir hennar barnaði hana. Hún fæðir síðan barnið og nefnir það Abdul, þrem dögum síðar þá missir móðir hennar Abdul viljandi í gólfið og í kjölfarið þá slæst Precious loksins við mömmu sína. Við höldum síðan áfram að fylgjast með erfiðu lífi Precious.

Tónlist: Tónlistin er samin af Mario Grigorov. Persónulega tók ég ekki mikið eftir tónlistinni og var hún í rauninni rosalega lítill hluti af myndinni.

Leikarar: Mér fannst persónulega bara tvær manneskjur standa upp úr leikaralega séð í myndinni og það voru Gabourey Sidibe sem leikur Precious og svo Mo‘Nique sem leikur móður Precious. Þær eiga báðar stórleik í myndinni og voru skiljanlega báðar tilnefndar fyrir besta leik. Það mundi koma mér mikið á óvart ef önnur hvor þeirra mundi ekki vinna Óskarinn.

Heildarmynd: Þetta er átakanleg mynd um erfiða ævi hjá ungri konu sem reynir eftir fremsta megni að gera sitt besta en fjölskylduaðstæður leyfa henni að komast langt. Þetta er svona eiginlega þessi týpíska óskarmynd, því hún er átakanleg og myndin er að segja ákveðna sögu. Minnir mig smá á Milk og Crash. Þessi mynd gæti mögulega unnið Óskarinn þótt ég mundi ekki segja að hún væri besta myndin þarna.

Einkunnagjöf: 8,3 af 10

Stuttmynd og Óskarinn!

2009-12-03T03:24:00.000-08:00

Mér datt í hug að koma með nokkra skemmtilega hluti sem ég hef rekist á undanfarið, þar sem það er ógeðslega langt síðan ég bloggaði síðast.

Ég rakst á stuttmyndina Ataque de Pánico! eftir Fede Alvarez sem er að mínu mati transepísk stuttmynd og kostaði hún einungis 300 dollara í framleiðslu þrátt fyrir að hún hafi tekið nánast sex mánuði í gerð. Alvarez hefur gert mikið af auglýsingum í heimalandi sínu, Argentínu, en kemur nú með þessa mögnuðu stuttmynd og er orðinn eftirsóknasti leikstjórinn í Hollywood, þ.e.a.s. nýi leikstjórinn. Í myndinni sjáum við vélmenni ráðast inn í borg og gjöreyðileggja hana. Þessi stuttmynd var ábyggilega ekki jafn epísk í huga mínum nema fyrir það að hún kostaði einungis 300 dollara, ef hún hefði kostað eina milljón dollara hefði hún örugglega ekki verið svona flott. Þessi mynd sýnir að það þarf ekki allt að vera dýrt til að það sé flott.
Hérna er svo stuttmyndin umtalaða:

Annað sem ég rakst á um daginn er að Óskarinn í ár mun innihalda 10 myndir sem verða tilnefndar sem besta mynd ólíkt því sem hefur verið undanfarin ár, þar sem það hafa einungis verið 5 myndir tilnefndar. Þetta á að skapa meiri spennu og eftirvæntingu enda er oftast frekar augljóst hvaða mynd muni sigra í þessum flokki. Þetta er ekki í fyrsta skiptið sem 10 myndir hafa verið tilnefndar sem besta myndin, síðasta árið áður en þessu var breytt var árið 1944 og þá vann Casablanca sem besta myndin. Þegar þetta fyrirkomulag var á hátíðinni var líka stundum tekið fram hvaða mynd var í 2. sæti og í 3. sæti. Mér finnst þetta vera mjög skemmtileg tilbreyting, nú eiga myndir eins og District 9, Up, mögulega Avatar ef hún verður jafn epísk og trailerinn gefur til kynna (þótt hann sýni alltof mikið hvað muni gerast í myndinni), Inglorious Basterds, Star Trek og miklu fleiri myndir sem verða frumsýndar í desember og janúar möguleika á að fá tilnefningu. Ástæðan fyrir þessari breytingu er að á síðasta ári þá var áhorfið ekki jafn mikið og búist var við og þess ákvað akademían að gera þessa breytingu.

Hérna fyrir neðan má sjá samansafn af góðum Amerískum myndum í gegnum tíðina:

Jóhannes

2009-10-26T07:39:00.000-07:00

Jóhannes

Jóhannes er mynd eftir leikstjórann Þorstein Gunnar. Myndin fjallar um Jóhannes, augljóslega, sem leikinn er af engum öðrum en Ladda. Laddi keyrir tengdamóður sína út á flugvöll og á leið sinni til baka þá sér hún að það er bíll stopp út í vegarkanti, Jói stoppar og reynir að hjálpa ungu dömunni sem á bílinn, sem leikin er af Unni Birnu, en komst fljótt að því að bíllinn er bensínlaus. Nú er okkar maður pissvotur, eins og var komið svo skemmtilega að orði í myndinni, og ákveður hann nú samt að skutla fegurðardrottningunni heim. Þar bíður hún honum inn til sín og gerir handa honum te og lætur renna í bað, lætur fötin í þurrkara og gefur honum koníak. Jóhannes er rosalega slakur í freyðibaðinu með sitt koníaksglas en þegar allt í einu þá rís honum hold, og hver kemur þá enginn annar en Hnotubrjóturinn, kærasti Unnar. Nú eru góð ráð dýr og hendur Unnur honum út með handklæði um sig miðjan og typpið út í loftið. Nágranni Unnar hringir á lögregluna og kvartar yfir perraskap Jóhannesar. Jóhannes nær að komast burt úr þessum harmleik og alla leið heim til sín. Þaðan fer hann út á flugvöll vegna dólgslæta í gömlu kvendunum og skutlar þeim heim.

Nú liggur leið Jóhannesar í skólann, þar sem hann er myndmenntakennari. Þar lendir hann í áflogum við lítinn strák sem sakar síðan Jóhannes um perraskap við stelpurnar í bekknum. Nú lítur Jóhannes út sem mesti nauðgari okkar samtíma en hvað um það, Hnotubrjóturinn er mættur aftur og reiðari en áður, hann heldur að Jóhannes hafi verið að dúlla sér með sinni heittelskuðu. Brjóturinn finnur Jóa og byrjar nú svaka eltingarleikur, endar hann á slag á milli þeirra þar sem Brjóturinn skallar Jóa með mótorhjólahjálminum sínum og Jói sparkar á móti í typpið á honum og komst undan. Hvað næst spyr maður spyr? Jú, jú, perrinn okkar brýst inn í íbúð þar sem fólk er að ríða og perrast aðeins meira. Löggan mætir á svæðið galvösk og er til alls líkleg. Nú stingur Jóhannes af upp í bústað með rútu frá BSÍ, líklega til að perrast aðeins meira. Hann missir síðan af rútunni í Hvalfirðinum og nær að húkka sér far hjá Stefáni Karli og Porche-inum hans. Stefán Karl leikur dópsala í myndinni og gerir hann það bara fokking vel. Upp í bústað hjá Jóhannes kemur síðan Hnetubrjóturinn og upp hefjast mikið bardagaatriði. Löggan mætir á svæðið, allt að gerast.

Þessi mynd er ekki beint besta mynd sem ég hef séð en það voru nokkrir hlutir sem mér fannst mjög fyndnir. Tökum sem dæmi þegar Stefán Karl og Laddi voru skakkir upp í bústaðnum, mér fannst það frábært. Síðan þegar Laddi var nýkomin út úr húsinu þar sem fólk var að ríða og löggan var þar fyrir utan að tala við Brjótinn, þetta var rosalega skrýtið samtal eins og löggan sagði til dæmis: „Var hann í fötum?“ Fólkið: „Já“, Löggan: „Það er nú frekar skrýtið“ , þetta var frekar dull dæmi, samt fyndið, er ekki viss hvort þetta hafi verið vísvitandi.

Ég get ekki sagt að hugmyndaflugið hafi farið á flug þegar ég var að horfa á þessa mynd. Það var sýnt hvert einasta smáatriði sem mögulega var hægt að sýna, ef við vorum stödd á spítala, þá var sýnt utan á spítalann, ef við vorum á lögreglustöðinni, þá var sýnt utan á stöðina og ef við erum að fara í Hvalfjörð þá var rútan sýnd keyra allan Hvalfjörðinn. Þetta er mjög skrýtið, ég held að ég hafi aldrei séð neitt þessu líkt áður. Leikararnir voru ekkert frábærir, en það var kannski ekki alveg þeim að kenna, línurnar í handritinu voru ekki alveg það allra besta. Stefán Karl var hinsvegar alveg frábær, hann var afgerandi langbestur. Unnur Birna var alveg mjög slöpp en hún fékk hinsvegar alveg afgerandi langverstu línurnar í myndinni. Hún má samt eiga það að hún er sæt. En annars svosem allt í lagi afþreying þessi mynd, en langt því frá að vera með bestu íslensku myndunum. Ég vil allavega segja það fyrir mitt leyti að ég vil fá að hugsa eitthvað smá þegar ég horfi á kvikmynd, en ég fékk svo sannarlega ekki að gera neitt þvíumlíkt á þessari mynd.

Stjörnugjöf: tvær og hálf stjarna af fimm mögulegum

Strangers on a Train

2009-10-26T04:05:00.000-07:00

Strangers on a Train

Strangers on a Train er mynd eftir meistara Alfred Hitchcock og kom hún út árið 1951. Myndin fjallar um tennisleikarann Guy Haines sem leikinn er af Farley Granger og geðsjúklinginn Bruno sem leikinn er af Robert Walker. Guy og Bruno hittast í lest og rekst Guy óvart utan í Bruno. Bruno tekur þá eftir því að fyrir framan hann er Guy Haines, einn frægasti tennisleikari heims. Bruno vill ólmur tala við þessa goðsögn og verður meira uppáþrengjandi eftir því sem á líður. Bruno fer að spurja hann frekar nærgöngulla spurninga eins og um skilnaðinn sem Guy er að lenda í og finnst Guy það frekar óþægilegt. Guy segir honum hinsvegar að hann þoli gjörsamlega ekki fyrrverandi konu sína. Þegar lestin er nánast komin að endastöðinni þá er Bruno að segja honum frá því hvað hann hatar gjörsamlega föður sinn og að hann þrái varla neitt heitar en að föður hans yrði drepin. Nú fer Guy ekki að lítast á blikuna og reynir að koma sér út úr lestinni en áður en hann nær því þá fer Bruno að segja honum frá hinu fullkomna morði sem hann hefur greinilega hugsað vel og lengi um. Fullkomna morðið er þannig að þeir skiptast á fórnarlömbum, til dæmis í þessu tilviki mundi Bruno drepa eiginkonu Guy sem hann er að reyna að skilja við og að Guy mundi drepa föður Bruno, nú drífir Guy sig út úr lestinni en gleymir óvart kveikjaranum sínum hjá Bruno.

Guy fer og reynir að komast að samkomulagi við konuna sem hann er að reyna að skilja við en það gengur mjög illa og endar það á því að hann hringir í núverandi kærustu sína og lýsir því yfir að hann vilji drepa þessa konu. Bruno fer núna í gang án samþykkis frá Guy eða neitt og drepur konuna í tívolíi. Bruno fer og heimsækir Guy og segir honum hvernig hann ætti að drepa föður sinn, nú brjálast Guy og fer að rífast við Bruno sem segir að þeir hafi gert samkomulagi. Guy hefur engan áhuga á því að drepa föður Bruno og honum dettur ekki í hug hvað hann á að gera í þessu. Hann hugsar um að fara til lögreglunnar og segja frá öllu en þá mundi það koma þannig út að Guy hafi sagt honum að drepa konuna sína. Nú fer sagan að flækjast því Bruno fer að verða ennþá meira nærgöngull við Guy um að hann drepi pabba sinn og hótar að klína morðinu á Guy. Guy hefur ekki hugmynd um hvað hann á að gera, sérstaklega í ljósi þess að það er alltaf leynilögregla fyrir utan íbúðina hans að passa upp á að Guy fari sér ekki að voða „aftur“. Nú byrjar rosalegur rússibani í myndinni, barátta Guy við Bruno og úr verður rosaleg spenna sem er varla hægt að lýsa, þið verðið bara að sjá þessa mynd.

Hitchcock stendur sig eins og alltaf mjög vel bæði sem leikstjórinn og cameo sem hann leikur alltaf, í þessari mynd leikur hann mann sem labbar með held ég kontrabassa upp í lestina þegar þeir fara úr henni í byrjun myndarinnar. Myndin er byggð á skáldsögu Patricia Highsmith og er mjög skemmtilegur söguþráður í henni og nær að halda manni allan tímann við skjáinn, útaf því maður langar alltaf að sjá hvað gerist næst. Þetta er rosalega flott mynd og standa leikararnir, og þá sérstaklega Robert Walker sem Bruno, sig ágætlega í sínum hlutverkum. Þetta er áhugaverð mynd og nær ákveðinni spennu sem maður er að leitast eftir í svona myndum. Mér finnst alltaf jafnfyndið að hugsa til baka í myndum og hugsa afhverju allt gerist, í þessari mynd gerist allt út af því að Guy Haines rekst utan í Bruno í lestinni og það hrindir sögunni af stað.

Þetta er samt eitt af fáum skiptum sem ég segi þetta en þetta er mynd sem ég væri til í að sjá endurgerða, ég veit að fólk hefur reynt að gera endurgerðir af öðrum meistaraverkum Hitchcocks en það hefur oftast tekist mjög illa. En ég persónulega held að það væri hægt að gera þessa mynd betur, það þyrfti að fá góða leikara, góðan leikstjóra og góða handritshöfunda og þá er hægt að gera þetta meistarastykki að ennþá meira meistarastykki. Þetta eru kannski draumórar hjá mér því jú sjarminn í þessari mynd er rosalega mikið tengdur hversu gömul hún er.

Stjörnugjöf: þrjár og hálf stjarna af fimm mögulegum

In Bruges

2009-10-26T03:25:00.001-07:00

In Bruges

In Bruges er leikstýrð af Martin McDonagh og kom hún út árið 2008. Myndin fjallar um tvo menn sem ferðast til bæjarins Bruges sem er í Belgíu. Mennirnir Ray (Colin Farrell) og Ken (Brendan Gleeson) finnst mismunandi gaman í Bruges. Ken vill til dæmis bara fara og skoða gamlar byggingar og fara í skoðunarferðir í bænum á meðan Ken vill bara alls ekki fara í neinar skoðunarferðir og bíður helst fyrir utan allar byggingarnar á meðan Ken er inni í þeim. Þeir eru samt ekki beint í ferðalagi þarna, þeir fóru þangað til að vera í felum og þeir eiga bíða símtals frá manni sem heitir Harry. Við komumst brátt að því að ástæðan fyrir því að þeir eru í felum er útaf því að Ray, sem er leigumorðingi, drap prest fyrir pening en þegar hann var að gera það skaut hann óvart lítinn strák. Þetta tekur mikið á sálarlíf Rays og eru oft dramatískar senur af honum þegar hann rifjar upp atburðinn. Ekki að þetta bæti ástand bæjarins fyrir honum en loksins fer honum eitthvað að lítast á blikuna þegar þeir félagarnir fara út í göngutúr að næturlagi. Þar sér Ray að það er verið að taka upp kvikmynd sem inniheldur dverg. Honum finnst dvergar vera mjög skemmtilegar lífverur en hann hefur áhyggjur af dverginum útaf því að það er svo hátt sjálfsmorðshlutfall hjá dvergum útaf því þeim er svo mikið strítt fyrir að vera litlir. Á tökustað á þessari kvikmynd hittir hann fallega konu sem heitir Natalie (Elisabeth Berrington). Þau fara á stefnumót og verða brátt ástfanginn að hvort öðru.

Loksins kemur langþráða símtalið frá Harry. Ken ræðir við Harry í símann og þeir fá loksins eitthvað verkefni í Bruges. Þeir eru ekki bara að drepa tímann og fela sig þarna. Nú kemur plottið í myndinni sem ég ætla ekki að segja frá en mér finnst það magnað og mjög vel gert hvernig allir söguþræðirnar sem myndin hefur byggt á tvinnast saman í einn söguþráð. Þetta er svona smá Pulp Fiction fílingur fyrir utan það að þetta er ekki jafnflókið eða epískt eins og þar, samt mjög flott.

Colin Farrell á afbragsleik í þessari mynd sem breskur leigumorðingi. Ef einhver hefði sagt við mig að Farrell ætti að leika írskan leigumorðingja áður en ég sá myndina þá hefði ég búist við allt allt öðru, ég hefði séð hann fyrir mér sem últra harðan gaur sem gengur út um allt og drepur fólk og finnst það gaman. En það er svo sannarlega ekki raunin með þessa mynd, því hann er eiginlega hálfgerð kerling, það útskýrist kannski að hluta til hvað gerðist með litla strákinn sem hann drap. En já hann er með skemmtilegan írskan hreim og það er ekki leiðinlegt að hlusta á það. Brendan Gleeson er líka fantagóður í þessari mynd, hann er frekar fágaður og fróður um sögu heimsins og hann vill alltaf læra meira um það. Hann er líkt og Farrell írskur leigumorðingi en hann hefur samt tilfinningar sem er frekar ólíkt að mínu mati staðalímyndinni sem leigumorðingjar hafa á sér, þeir eiga venjulega að vera mjög harðir og láta ekkert á sig fá, þeir eiga bara að drepa og helst ekki að sýna nein svipbrigði.

Mér finnst Martin McDonagh standa sig mjög vel í leikstjórastólnum og nær því besta fram í hverjum einasta leikara. En Martin leikstýrði ekki bara þessari mynd, hann skrifaði handritið líka, handritið er frábært. Myndin byrjar í smá klessu í byrjun og síðan er allt komið á hreint og skýrt undir lokin og það er það sem gerir þessa mynd svo góða, söguþráðurinn er frábær. Öll umgjörðin í þessari mynd er tipp topp, Bruges er mjög flottur bær og margar byggingar í gotneskum stíl sem er mjög flottur. Byggingarnar eru gamlar og hafa ákveðin sjarma yfir sér sem skilar sér að einhverju leyti til áhorfendans, hann gerir það ekki að öllu leyti þar sem ég held að maður sjái sjarmann í sínum flottasta með því að vera þarna. Tónlistin er frábær í þessari mynd, dramatísk og smá þung tónlist einkennir svolítið myndina í gegn og finnst mér það mjög áhrifamikið og gera mikið fyrir myndina.

Frekar fyndið atriði úr myndinni!

Stjörnugjöf: fjórar og hálf stjarna af fimm mögulegum

The Matrix - Handrit

2009-10-18T19:56:00.001-07:00

The Matrix
Ég ákvað að lesa handritið af Matrix og horfa síðan á myndina á sama tíma. Ég veit að við vorum beðin um að lesa handrit að mynd sem við hefðum helst ekki verið búin að sjá en það er mjög langt síðan ég sá Matrix og fannst mér áhugavert að skrifa um hana. Ég ætla að byrja svoldið að fjalla um myndina og síðan ætla ég að tala um handritið eftir það.

Matrix er skrifuð og leikstýrð af Wachowski bræðrum og kom hún út árið 1999. Myndin fjallar um Mr. Anderson eða Neo eins og hann kallar sjálfan sig. Neo er hakkarnafnið hans og til þess gert að það sé erfiðara að komast að því hver hann er fyrir lögguna. Mr. Anderson hinsvegar vinnur í hugbúnaðarfyrirtæki. Einn daginn þá brýst Trinity inn í tölvuna hans og segir Neo að hitta sig með því að elta "hvítu kanínuna". Hann hittir hana og Trinity segir honum að Morpheus sé að leita að honum. Daginn eftir þegar Anderson er í vinnunni þá koma Agents á vinnustaðinn hans og handtaka Neo, þeir sleppa honum hinsvegar og nær Morpheus að ná til hans og sýnir Morpheus Neo "Matrix". Neo er fullur efasemda og trúir varla orði af því sem Morpheus segir, útaf þvi að þessu draumaheimur sem Matrix er, er frekar ótrúlegur. Morpheus reynir að telja Neo trú um það að hann sé "The One", það gengur ágætlega en Neo trúir því samt ekki strax. Áfram heldur sagan þar sem Neo er kennt það sem hann þarf að kunna og vita um Matrix heiminn og Agentarnir Smith, Brown og Jones reyna að ná þeim, sérstaklega Morpheus útaf því hann veit hver hnit Zions eru, sem er síðasta borg mannkynsins. Loksins ná Agentarnir Morpheus eftir að Cypher segir þeim hvar hann muni vera á ákveðnum tíma. Síðan heldur sagan áfram hvernig Neo og Trinity reyna að bjarga Morpheus og hvort að Neo sé í raun "The One". Ég ætla að segja þetta gott um söguþráð myndarinnar.

Handritið sem ég las má finna hér. Myndin sjálf er mjög lík handritinu sjálfu fyrir utan nokkur atriði, eins og til dæmis þá segir Cypher eitt kvöldið við Neo að Morpheus hafði talið sig allavega fimm sinnum áður vera búinn að finna þann eina og alltaf náð að telja þeim trú um að þeir væru þeir einu sönnu, þeir dóu samt allir fyrir hendi Agentana. Þetta samtal þeirra fyllti Neo ennþá meira af efasemdum og vildi hann eiginlega ekki fara til Spákonunnar útaf því að hann trúði þessu ekki fyrir og þá mundi enginn ná að telja honum trú um þetta, hver sem það nú væri útaf því þetta væri of ótrúlegt til að vera satt.

Það voru nokkrir hlutir sem ég komst að við að lesa þetta handrit.
Í fyrsta lagi, þá var ekki jafnmikið um sjónrænar lýsingar eins og ég bjóst við í handriti. Jújú það voru alveg skrifað niður hvernig viðbrögð fólk ætti að vera með í ákveðnum senum en það var rosalega lítið um lýsingar á hlutum, eins og til dæmis hvernig skipið sem þau voru á liti út, það eina sem var sagt um það var að það væri á stærð við kafbát. Það var heldur ekkert sagt um hvernig handritshöfundar sæju fyrir sér ákveðna karaktera, hvort það væri hávaxið, lágvaxið, feitt, mjótt og svo framvegis. Ekki var tekið fram mikið um hvernig vélmennin ættu að líta út þannig maður gat ekki beint ímyndað sér það þegar maður las handritið. Ég veit ekki hvort að þetta handrit sé bara þannig útaf því að leikstjórarnir eru þeir sömu og gerðu handritið eða ekki, það væri gaman ef þú gætir sagt mér það Siggi? Það voru heldur ekki miklar lýsingar á því hvernig allt liti út, eins og maður sér í bókum þar sem nánast hvert einasta smáatriði er tekið fram, ég held líka að það sé svoldið gert til þess að leikstjórinn hafi frelsi til þess að ákveða hvernig herbergin líta út og þess og háttar.

Í öðru lagi, þá er nánast ekki sagt neitt um hvernig tónlist eða hljóð eigi að vera undir í hverju atriði. Þetta er kannski ekki hlutur sem ég vissi ekki, en þetta allavega staðfesti grun minn um það. Það væri líka frekar asnalegt ef handritshöfundur mundi bara ákveða allt sem ætti að gerast í myndinni og leyfa engum öðrum sem vinna að myndina til að fá frelsi til að láta sitt svið skína, eins og þeir sem búa til tónlistina í myndinni og þeir sem leikstýra (þótt það hafi örugglega rosalega mikið verið þeir bræðurnir, ég er bara að tala um almennt).

Í þriðja lagi, þá voru lýsingarnar á bardögunum í myndinni mjög litlar, fyrir utan þegar Morpheus er að slást við Neo í upphafi myndarinnar, en þegar Neo er að berjast við Agent Smith eða þegar Morpheus er að berjast við Smith þá er lýsingarnar mjög stuttar miðað við lengd atriðanna í sjálfri myndinni. Eins og til dæmis lýsingin á því þegar Neo og Trinity fara í herbygginguna sem Morpheus er í gíslingu, þá er varla lýst því hvernig Neo og Trinity skjóta sér leið frá hermönnunum á neðstu hæðinni. Það var líka hvergi skrifað í handritinu um að einhver sena ætti að vera sýna í ultra-slowmotion sem mörg atriði í Matrix eru. Enn og aftur þá er þetta líklega gert til þess að hamla ekki leikstjórann við sitt verk.

Í fjórða lagi, þá komst ég að því að handritið er rosalega mikið gert til þess að halda sögunni gangandi, svona eitthvað sem leikstjórinn getur gengið eftir, til þess að hann þurfi ekki að semja samtölin á staðnum. Samtölin í þessu handriti er mjög vel skrifuð og passar einhvern allt það sem allir segja við karakterinn hjá öllum. Wachowski bræður ættu greinilega miklum tíma í það að skrifa þetta handritið, því þeir pæla nánast í hverjum einasta hlut sem þeir skrifa í handritið, mér finnst allavega varla vera ofaukið orð í því, bara hnitmiðað og vel skrifað.

Í fimmta lagi, þá er persónusköpunin í þessu handriti alveg frábær. Byrjum til dæmis á Neo, honum finnst hann ekki passa í heiminn sem hann býr í því og þess vegna hefur hann leit sína á Matrix-heiminum, hann er ekkert svakalega málglaður maður en það sem hann segir meikar oft sense og er hann trúr því sem hann trúir á, hann lætur ekki mælska menn á borð við Morpheus skipta um skoðun sína á ýmsum hlutum, þótt hann í rauninni fær dýpri skilning á heiminum. Síðan er náttúrulega Morpheus, maður sem er nánast alvitri og hann segir aldrei neitt sem er ekki fáranlega flókið og djúpt fyrir aðrar persónur að skilja, hann ýtir fólki í að trúa það sem hann trúir á og það leiðir til dæmis til þess að Cypher fær nóg og ákveður að gefast upp á honum og gefa hann í hendurnar á Agentunum. Trinity er líka frekar góð persóna, hún er ekki þessi týpíski kvenmaður sem leitar að ástinni, þetta er hörkukvendi sem kallar ekki allt ömmu sína. Hún elskar Neo og verður alveg semi væmin, en ekkert á við margt sem maður hefur séð, ég fíla þessa hörkukonu. Persónulega finnst mér besti karakterinn vera samt Agent Smith, þetta er í rauninni tölvuprógram en því sem líður á myndina kemst maður að því að hann er með mannlega eiginleika, hann verður reiður og pirraður. Smith er leikinn af Hugo Weaving og nær hann að leika þetta af stakri snilld. Hann talar með leiðinlegri rödd, labbar eins og vélmenni og gerir í rauninni allt sem vélmenni á að gera, hann sýnir ekki svipbrigði (fyrr en í lok myndarinnar) og er bara frábær. Öll þessi einkenni karakterana koma fram í handritinu, samt ekkert nákvæmlega, það er ekki tekinn neinn tími í handritinu til að útskýra hvern og einn karakter en það er skotið svona inn á milli, ýmsum eiginleikum karakterana.

Það var mjög fróðlegt að lesa handrit loks til enda, ég hafði alveg prófað að glugga aðeins í einhver handrit áður en aldrei einhvern veginn fengið mig til að klára heilt handrit alveg i gegn, það skemmdi líka ekki fyrir að þetta er mjög skemmtileg mynd. Ég komst að mörgu við að lesa þetta handrit, fyrir utan það sem ég er búinn að nefna áður þá komst ég að því að það tekur greinilega mjög langan tíma að koma góðri sögu alveg tilbúnri á blað, eða ég giska allavega á að þetta er ekki handrit sem þeir byrjuðu bara að skrifa og hættu síðan bara í lokin og gerðu síðan myndina. Þetta handrit hefur tekið langan tíma, þar sem bræðurnir hafa sest niður, byrjað að skrifa hugmynd, búið til karakterana, gert söguþráð, fundið nokkra svona hápunkta til að gera climax í myndinni, byrjað síðan að henda þessu saman og búið til samtöl og síðan örugglega þurft að endurskrifa handritið aftur og aftur og aftur þangað til þeir komust niður á þetta handrit.

Allt við þessa mynd er frábært að mínu mati, söguþráðurinn, tónlistin, leikurinn, leikstjórnin, myndatakan, handritið, bara allt er algjör snilld.

Ég ætla að enda þetta blog á því að enda inn smá hluta af handritinu þegar Neo og Trinity fara og brjótast inn í herbygginguna og láta síðan atriðið fylgja með á eftir því.

150 INT. GOVERNMENT BUILDING - DAY
In long black coats, Trinity and Neo push through the
revolving doors.
Neo is carrying a duffel bag. Trinity has a large metal
suitcase. They cut across the lobby to the security
station, drawing nervous glances.
Dark glasses, game faces.
Neo calmly passes through the METAL DETECTOR which begins
to WAIL immediately. A SECURITY GUARD moves over toward
Neo, raising his metal detection wand.
(CONTINUED)
THE MATRIX - Rev. 3/9/98 101.
150 CONTINUED: 150
GUARD
Would you please remove any
metallic items you are carrying:
keys, loose change --
Neo slowly sets down his duffel bag and throws open his
coat, revealing an arsenal of guns, knives and grenades
slung from a climbing harness.
GUARD
Holy shit --
Neo is a blur of motion. In a split second, three guards
are dead before they hit the ground.
A fourth guard dives for cover, clutching his radio.
GUARD #4
Backup! Send in the backup!
He looks up as Trinity sets off the metal detector. It is
the last thing he sees.
The backup arrives. A wave of soldiers blocking the
elevators. The concrete cavern of the lobby becomes a
white noise ROAR of GUNFIRE.
Slate walls and pillars pock, crack, and crater
under a hail storm of EXPLOSIVE-tipped BULLETS.
They are met by the quivering spit of a SUB-HAND MACHINE
GUN and the RAZORED WHISTLE of throwing knives. Weapons
like extensions of their bodies, are used with the same
deadly precision as their feet and their fists.
Bodies slump down to the marbled floor while Neo and
Trinity hardly even break their stride.

Stjörnugjöf: fimm stjörnur af fimm mögulegum (fyrir handrit og mynd)

Treasure of Sierra Madre

2009-10-09T06:32:00.000-07:00

Treasure of Sierra Madre
Ég ákvað að kíkja á eina gamla mynd í morgunsárið og útaf því ég nennti ekki að gera neitt út af þynnku. Myndin sem ég kíkti á var Treasure of Sierra Madre sem er mynd eftir leikstjórann John Huston og kom hún út árið 1948. Myndin fjallar um tvo fátæka menn sem búa í Mexíkó, á hverjum degi þá betla þeir pening frá samlöndum sínum frá Bandaríkjunum til að eiga ofan í sig. Þeir sofa á bekkjum í einhverjum garði þar sem þeir eiga ekki efni á leiga sér herbergi á hóteli. Einn daginn rekst Dobbs (Humphrey Bogart) í einhvern Bandaríkjamann og biður Dobbs hann um að gefa sér pening, þessi Bandaríkjamaður neitar að gefa honum krónu en hann býður honum vinnu í staðinn. Eftir tvær vikur í mikilli erfiðisvinnu þá koma betlararnir í land en fá bara eitthvað smá borgað af því sem þeir áttu í rauninni að fá og maðurinn sem bauð þeim vinnuna stungin af. Þeir Dobbs og Curtin (Tim Holt) ákveða því að leigja bedda á einhverju fátæklingahóteli, þar heyra þeir sögu gamals gullgrafara Howard (Walter Huston) um að það væri mjög líklega mikið af gulli uppi á fjalli ekki svo langt frá þeim. Howard heldur sögunni áfram og segir að gullgrafarar missa oft vitið í leit sinni að gulli og menn verði gráðugir og móðursjúkir þegar búið er að finna gull. Eftir þessa nótt þá finna þeir manninn sem sveik þá og þeir lemja hann og taka af honum peninginn sem hann skuldaði þeim, þeir tóku nákvæmlega það sem maðurinn skuldaði og ekki krónu meira, þótt maðurinn væri með miklu meiri pening á sér. Loksins ákveða Dobbs og Curtin að fá Howard með sér í lið og fara þremenningarnir í gullleit upp á fjall.

Það tekur langan tíma að finna gullið á þessu fjalli og Dobbs og Curtin nánast búnir að gefast upp á þessum leiðangri þegar þeir finna loksins gullið. Eftir því sem líður á myndina þá verða fátæklingarnir, sérstaklega Dobbs, mjög móðursjúkir og missa sig stundum í því að þeir halda að hinir séu að ræna gullpokunum af hvor öðrum. Á þessum tíma í Mexíkó er mikið af Banditum sem fara út um allt og ræna allt og alla, og helst drepa líka alla sem á vegi þeirra verða. Þremenningunum okkar gengur eins og í sögu að safna saman mikið af gulli og eru þeir komnir í góða summu þegar einn Bandaríkjamaður eltir Curtin upp á fjall frá einni borg. Þessi Bandaríkjamaður vill leita af gulli upp á þessu fjalli þar sem þremenningarnir segjast aðeins vera að veiða uppi á fjallinu. Þremenningarnir gera það þá upp við sig að drepa þennan illa mann sem ætlar að reyna að „stela“ gullinu af þeim. Núna ráðast Banditar á þá og þurfa þeir því að slá á frest að myrða þennan illkvita Bandaríkjamann. Í bardaganum vinna fjórmenningarnir en maðurinn sem þeir ætluðu að drepa lætur lífið í bardaganum, þá verða þeir allir miður sín útaf því hann átti kannski ekki skilið að deyja.
----------------------------------------SPOILERS-----------------------------------
Þremenningar ákveða loks að hætta að grafa eftir gulli og halda heim á leið, hver með hluta af gulli upp á 35000 dollara. Á leið sinni heim þá mæta þeir indjánum en indjánarnir vilja ekki bardaga aðeins að Howard lækni ungan dreng sem drukknaði næstum því. Núna erum við bara með tvo menn sem geyma allt gullið og þeir þora ekki að fara að sofa vegna ótta við að hinn ræni öllu gullinu og stingur af. Dobbs er sérsaklega hræddur við þetta og endar þetta á því að Dobbs skýtur Curtin en Curtin deyr samt ekki. Heldur Dobbs þá áfram ferð sinni með allt gullið þegar hann lendir í því að Banditar drepa hann. Banditar eru það heimskir að þeir halda að gullið sé sandur og henda því í jörðina og stappa á pokunum þannig gullið fer út um allt. Þegar Curtin og Howard komast að því gullið er allt horfið þá fara þeir að hlæja mjög mikið vegna þess að þetta er allt einn stór brandari sem Móðir Jörð er að búa til á þá.
----------------------------------SPOILERAR ENDA--------------------------------

Þetta er í fyrsta skiptið sem ég sé þessa mynd og finnst mér hún alveg frábær. Boðskapurinn í myndinni er að maður græðir ekkert á því að vera gráðugur. Ástæðan fyrir því að Curtin er ekkert pirraður yfir því að gullið sé horfið er aðeins út af því að hann er á nákvæmlega sama stað í lífinu og hann var áður en hann var í þessa gullleit, ef þeir hefðu ekki verið svona tortryggnir, gráðugir og móðursjúkir þá hefði hann grætt mjög mikið á þessu ferðalagi. Leikstjórinn John Huston stóð sig mjög vel í þessari mynd á allan hátt, hann fékk Óskarinn fyrir bestu leikstjórn og besta screenplay. Hann gerði líka stórmyndina The Maltese Falcon sem Bogart lék líka í og áttu þeir greinilega gott samband. Ég las samt á netinu að Bogart hefði verið mjög stressaður yfir því að hann mundi missa af einhverjum kappakstri sem hann átti að keppa í og var Bogart því alltaf að ýta í Huston og spurja hvenær tökur á myndinni mundu enda svo hann gæti fengið að fara, þegar hann gerði þetta einu sinni þá tók Huston sig til og tók í nefið á Bogart og sneri því, eftir þetta þá spurði Bogart hann aldrei aftur að þessari spurningu.

Myndatakan er mjög flott í þessari mynd, mikið af fallegri náttúru og close-up af leikurunum, sérstaklega þegar þeir voru hræddir um gullið sitt. Bogart, Walter Huston og Holt stóðu sig allir frábærlega og þeir í rauninni gera þessa mynd að þessu meistarastykki sem þessi mynd er. Walter Huston, sem er pabbi John Huston leikstjórans, fékk Óskarinn fyrir besta leik í aukahlutverki fyrir hlutverk sitt sem gamli, klikkaði gullgrafarinn. Tónlistin passar líka mjög vel í myndina og finnst mér hún frábær. Ég veit ekki alveg hvað ég get sagt meira um þessa mynd annað en það að hún er algjört meistarastykki og mæli ég eindregið með því að allir sem eiga eftir að sjá hana kíkja á hana sem allra fyrst.

Myndband af því þegar Howard er að tala um gullgrafara.

Stjörnugjöf: fimm stjörnur af fimm mögulegum

RIFF - Síðasta bloggið um RIFF

2009-10-07T23:58:00.000-07:00

Prodigal Sons

Prodigal Sons er heimildamynd eftir leikstýruna Kimberly Reed. Myndin fjallar um fjölskyldu í Bandaríkjunum. Þetta er ekki hin hefðbundna fjölskylda eins og flestir kannast við. Fjölskyldan samanstendur af móður, tveimur sonum og dóttur. Faðirinn er látinn, annar sonurinn missti helminginn af heilanum (ef ég skildi þetta rétt) og dótturin fæddist sem strákur en fór í kynskiptaaðgerð til að láta breyta sér í konu. Ástæðan fyrir því að hún lét breyta um kyn er aðallega útaf því að þegar hún er horfði í spegilinn þá sá hún kona en ekki ruðningsstjörnu eins og aðrir sáu hann. Þegar myndin á sér stað þá á kynskiptingurinn kærustu. Myndin byrjar á reunion í skólanum sem þau voru í, þar sem hún sýnir sitt nýja útlit.

Myndin byggir á sambandi hálfsheila mannsins, sem heitir Marc og hennar Kimberly. Marc er með miklar geðsveiflur, stundum er mjög góður við allt og alla í kringum sig en síðan á öðrum tímum þá lemur hann Kimberly og allt fer í háaloft. Þeirra samband þróast síðan í gegnum myndina, til dæmis einu sinni þá hótar Marc að drepa sig og verður í kjölfarið handtekinn, í framhaldi af þessu þá vill fjölskyldan hans að hann fari og kíki á eitt stykki sálfræðing til að hjálpa honum. Marc á líka í miklum erfiðleikum með að sætta sig við að Kimberly hafi ákveðið að láta breyta sér yfir í konu útaf því hann var mjög vinsæll sem strákur og var einn af aðalmönnunum í ruðningsliðinu, eitthvað sem hann hefði viljað vera. Í kringum miðjuna á myndinni þá kemst fjölskyldan að því að þau eru náskyld Orson Welles. Marc finnst þetta mjög merkilegt og er mjög stoltur af þessu, eins og eflaust flestir mundu vera.

Við fengum að spurja Kimberly Reed út í myndina eftir að henni lauk. Hún sagði að það hefði tekið eitt og hálft ár að taka myndina upp. Þótt myndin beri það kannski ekki með sér en þá vildi Marc mjög mikið að þessi mynd yrði gerð. Eftir að myndin fór í sýningar þá hefur samband hennar og Marc verið miklu betra en það var áður.

Myndatakan í myndinni er þessi týpíska heimildamyndataka, mestmegnis tekin upp í höndunum en ekki á þrífót. Í þessari mynd fáum við að sjá inn í líf fjölskyldu sem á við vandamál að glíma og hvernig fjölskyldan tekur á vandamálinu. Það sem mér fannst hvað best við þessa mynd er að stóru hlutirnir sem maður mundi halda að yrði fjallað miklu meira um er í miklum minnihluta, til dæmis það að Kimberly er kynskiptingur, að Marc vanti hálfan heilann og það að fjölskyldan er náskyld Orson Welles. Myndin fjallar miklu meira um líf þeirra og hvað er að gerast hjá þeim fyrir utan allt þetta stóra í lífi þeirra.

Viðtal við Kimberly Reed

Stjörnugjöf: þrjár og hálf stjarna af fimm mögulegum

American Astronaut

American Astronaut er mynd eftir leikstjórann Cory McAbee og kom hún út árið 2001. Það er frekar erfitt að skilgreina hvernig mynd þetta er en þetta er einhver samblanda af vestra sem gerist í geimnum sem er söngleikur og líka gamanmynd en samt frekar myrk á tímum og auk þess að hún er svarthvít. Myndin fjallar um geimfarann Samuel Curtis, hann fer inn á bar á Mars þar sem hann fær verkefni. Verkefnið hans er að fara til Júpíter að ná í strák sem heitir The Boy Who Actually Saw a Woman's Breast, það verður mjög erfitt þar sem strákurinn er í rauninni eina skemmtiatrðið á Júpíter þegar hann segir verkamönnunum frá því hvernig brjóst á konu lítur út. Curtis fær á barnum kassa með stelpu sem hann á skipta fyrir strákinn. Þegar hann hefur náð stráknum þá á hann að fara með strákinn til Venus, þar sem konur fara með unga karlmenn eins og kónga, og skipta á stráknum og líkið af manninum sem var kóngurinn á Venus. Eftir að hann hefur gert þetta þá á hann að fara með líkið af manninum til Jarðar og fyrir það fær hann mjög mikinn pening.

Þegar hann leggur af stað í þetta stóra verkefni þá byrjar maður sem kallar sig Professor Hess að elta hann, eftir að hann drap alla á barnum. Professor Hess er geðsjúklingur sem drepur alla sem eiga það ekki skilið en getur ekki drepið þá sem eiga það skilið, mjög brenglað en það er samt hans mottó. Eftir að Curtis nær í strákinn sem hefur séð kvennmannsbrjóstið þá drepur Professor Hess alla verkamennina á Júpíter. Þegar Curtis og strákurinn eru á leið frá Júpíter til Venusar þá stoppa þeir í hlöðu sem er á reiki á leið þeirra. Í hlöðunni fær Curtis nýtt verkefni, hann á að skutla ungum strák þar heim til Jarðar þar sem hann á heima. Strákurinn er mjög illa lyktandi og mjög ógeðslegur og minnti mig mjög mikið á Gimpið úr Pulp Fiction nema bara ógeðslegri. Síðan halda þeir áfram ferð sinni með Professor Hess á hælunum.

Myndatakan í myndinni er æðisleg, fyrir utan þegar þeir eru á ferð sinni um sólkerfið, það er mjög kjánalegt en frekar fyndið bara. Tónlistin og söngatriðin eru frábær, ég hló svo mikið af söngatriðunum í myndinni. Þótt þessi mynd sé nýleg þá eru skuggarnir í þessari svart/hvítu mynd mjög flottir og góðir og mæli ég eindregið með því að allir fari og kíki á þessa mynd, þið ættuð ekki að verða fyrir vonbrigðum nema þið séuð með lélegan húmor og ömurlegar manneskjur. Þetta er jú ein skrýtnasta mynd sem ég hef á ævi minni séð en hún er samt algjör snilld. Besta myndin sem ég sá á RIFF fyrir utan Gaukshreiðrið.

Snilldaratriði úr myndinni

Stjörnugjöf: fjórar og hálf stjarna af fimm mögulegum

RIFF - Þrjár myndir

2009-09-30T10:53:00.000-07:00

Kelin
Kelin er mynd eftir leikstjórann Ermek Tursunov. Þessi mynd fjallar í rauninni um konu sem er mjög lauslát. Hún giftist manni og fer síðan með honum heim og býr með móður hans, bróður og honum. Það er ekkert talað í þessari mynd sem er góð pæling en mér finnst að það hefði verið hægt að sleppa því í þessari mynd. Einu hljóðin sem við heyrum í myndinni eru stunurnar í lauslátu konunni okkar. Konan og maður hennar ríða í tjaldinu sem þau öll búa í á meðan litli bróður hans rúnkar sér yfir stununum í konunni og einhver geit horfir á hann. Eftir að maðurinn hennar er drepinn af öðrum karlmanni þá sefur konan hjá litla bróður hans, litli strákurinn er mjög fljótur að fá það og við fáum engar stunur frá henni í þessu atriði, því miður. Útaf því hve lélegur litli strákurinn var í rúminu þá sefur hún hjá manninum sem drap hinn manninn, á meðan þetta er að gerast þá ríður litli strákurinn geit út í einhverjum kofa.

Jájá, ég veit, þetta er mjög skrýtið, en ég ætla að halda áfram. Móður fyrsta mannsins hennar er í rauninni galdrakona. Þegar konan verður ólétt og ætlar að hlaupa á brott með morðingjanum þá fer litli strákurinn og reynir að drepa þennan mann en mistekst það og verður drepin, þetta fannst konunni mjög leiðinlegt þar sem hún hafði örugglega hugsað sér um að sofa hjá litla stráknum aftur. Þá kemur galdrakonan á vettfang og lætur snjóflóð byrja og drepur snjóflóðið þennan illa mann, sem er samt miklu betri í rúminu en litli strákurinn. Konan lifir af og fer í tjaldið þar sem illa galdrakonan heldur sig, galdrakonan byrjar þá að kyrkja hana en hættir við að drepa hana, örugglega útaf því að hún er ólétt. Eftir þetta sofnaði ég en ég heyrði að endirinn hefði verið þannig að galdrakonan lætur konuna fá galdrastafinn sinn og myndin endað á því að úlfarnir og galdrakonan spangóla.

Söguþráðurinn í þessari mynd er líklega sá allra skrýtnasti í sögu mannkynsins en myndin má samt eiga það að myndatakan er mjög, sem betur fer í rauninni því annars hefði þetta verið ein skelfileg mynd. Það er mjög steikt að einu hljóðin sem við heyrum í myndinni eru stunur og öskur, en ég meina sumt fólk er bara skrýtið.

Stjörnugjöf: ein og hálf stjarna af fimm mögulegum (fyrir myndatökuna)

Neil Young Trunk Show
Neil Young Trunk Show er heimilda/tónleikamynd um tónlistarmanninn Neil Young. Persónulega finnst mér Neil Young vera æðislegur tónlistarmaður og ég fíla mjög mikið af lögum eftir hann. Við fáum að sjá upptökur af honum á tónleikaferðalagi. Myndin skiptir alltaf á milli þess að hann er einn á sviðinu með gítar og munnhörpu að syngja, síðan hann á tónleikum með hljómsveit og loks þegar hann er í góðgerðavinnu. Þegar hann er einn á sviðinu þá syngur hann lög sem eru öll mjög hugljúf og grípur áhorfendann með sér. Þegar hann spilar og syngur með hljómsveitinni þá fáum við hinsvegar að sjá aðra hlið af honum, þar er hann að missa sig í góðum gítarsólóum og lifir sig fáranlega mikið inn í tónlistina. Gítarsólóin hans eru öll mjög löng og áhrifarík og ég fékk aldrei leið á sólóunum hans, þótt eitt hafi til dæmis verið alveg gott korter.

Neil Young fæddist árið 1945 og er hann því í kringum 64 ára þegar þessi tónleikaröð á sér stað. Þrátt fyrir frekar háan aldur þá gefur hann ekkert eftir í miklu lífi á sviðinu og hann kann svo sannarlega að fá allan áhorfendasalinn með sér. Hann hefur verið í hljómsveitum á borð Buffalo Springfield, Crazy Horse og CSNY, CSNY er Crosby, Stills, Nash & Young. Hann gefur allt sem hann getur í textana í lögunum sínum og finnst mér það besta við Neil Young. Myndatakan í þessari mynd er bara frekar basic tónleikamyndataka. Klippingin á milli tónlistaratriða er mjög flott, ég fílaði alla mjög mikið að fá smá hlé á milli löngu laganna með einu stuttu og góðu lagi þegar hann er einn á sviði. Tónlistin í myndinni er náttúrulega frábær og öll hljóðupptöku er eins og það gerist best.

Ef þið hafið ekki hlustað á Neil Young þá mæli ég eindregið með því að fara að gera það eða bara horfa á þessa mynd því hún er frábær fyrir alla tónlistarunnendur.

Þetta er myndband af Neil Young flytja lagið Old Man árið 1971, uppáhaldslagið mitt með honum.
Stjörnugjöf: fjórar stjörnur af fimm mögulegum

Fishtank
Fishtank er mynd eftir leikstjórann Andrea Arnold. Myndin fjallar um unga stúlku sem heitir Mia. Mia býr með móður sinni og systur. Mia á sér draum um að verða RNB dansari og dansar hún mjög mikið í myndinni en hún vill ekki í fyrstu sýna neinum hvernig hún dansar eða hversu góð hún er. Móður Miu heldur að hún sé ennþá unglingur og hagar sér eftir því, hún er dramadrottning og fer mjög auðveldlega í fýlu. Mia er aftur á móti á mótþróaskeiðinu og því kemur það ekkert á óvart að sambandið á milli þeirra tveggja er frekar stirt. Þessi mynd gerist í Bretlandi og ég veit ekki alveg hvernig lífið er á Bretlandi en ég ætla rétt svo að vona að stelpur eins og litla systir Miu sé ekki byrjaðar að blóta jafn grimmt og hún gerir í myndinni í alvörunni, breski hreimurinn er samt æðislegur. Móður Miu er að sofa hjá manni sem er frekar góðhjartaður eins og kemur eiginlega fram strax í upphafi myndarinnar. Hann vill endilega að Mia reyni fyrir sér af alvöru með dansinn og eftir því sem það líður meira þá verður Mia hrifnari af þessum manni. Hún vill náttúrulega ekki segja neitt um það, því þetta er jú kærasti móður hennar, hún kíkir samt oft til hans í vinnuna og biður um pening og eitthvað svoleiðis eins og unglingar á mótþróaskeiðinu gera. Einn daginn sér Mia auglýsingu um áheyrnaprufur til að komast í einhvern danshóp.

Mia á ekki auðvelt líf í skólanum og hún rífur mikinn kjaft við samnemendur sína og maður sér greinilega að hún á mjög auðvelt með að koma sér í vandræði. Einn daginn þegar hún er að labba framhjá einhverri girðingu þá sér hún hest fyrir innan sem lítur mjög máttvana út, hún fer til hans og lendir í miklum vandræðum þar vegna þess að hún er á svæði einhverra dópista. Hún nær samt að komast burt frá því en þar sem hún missir hátalarana sem voru í veskinu sínu fer hún þangað aftur, þar kynnist hún rólega stráknum í dópistagenginu og verða þau frekar góðir vinir. Mia og kærasti móður hennar sofa síðan saman í einu atriði og eftir það þá hættir hann með móður hennar og stingur af. Mia leitar hann uppi og finnur hann, eftir það kemur twistið í sögunni sem er það að hann á konu og barn. Mia fór í áheyrnaprufuna en dansar ekki í prufunni útaf því að þetta er prufa fyrir súludansmær.

Myndatakan í myndinni er fín. Tónlistin er ágæt og mér finnst leikararnir standa sig ágætlega, fyrir utan móður Miu, hún stóð sig illa. Þessi mynd er svosem ágætis afþreying en frekar fyrirsjáanleg á köflum. Þetta er alls ekki æðisleg mynd, það er allavega hægt að fara að sjá betri myndir en þetta.

Stjörnugjöf: tvær og hálf stjarna af fimm mögulegum

District 9 - Varist SPOILERA!

2009-09-23T03:21:00.000-07:00

District 9

District 9 er kvikmynd eftir leikstjórann Neil Blomkamp og hún er í bíó núna eins og flestir vita kannski. Ég ákvað allavega að skella mér á hana, ég var ekki alveg viss hverju ég átti von á þar sem þeirsem höfðu séð hana sögðu að hún hefði verið allt öðruvísi en þeir bjuggust við. En allavega myndin snýst um að fyrirtæki sem kallar sig MNU Alien Affairs ætlar að flytja geimverur sem hafa haldið sig á svæðinu District 9 í kringum 20 ár yfir á annað svæði sem er lengra í burtu frá Johannesburg. Fólkið í Johannesburg er ekki sátt með að geimverurnar séu þarna og vilja koma þeim í burtu frá borginni þeirra. Sá sem er látinn stjórna þessari brottför geimveranna er maður að nafni Wikus, hann er tengdasonur yfirmanns fyrirtækisins. Það gengur svona upp og niður útaf því sumar af geimverunum langar bara ekkert að fara í burtu frá þessu svæði. Þegar hann er að labba á milli íbúða og láta geimverurnar skrifa undir plagg þá smitast hann af einhverju eitri og eftir það er DNA-ið hans blandað á milli manns og geimveru. Þetta er mjög mikilvægt vegna þess að mannkynið hefur ekki ennþá getað notað vopn geimveranna en núna þegar það er kominn maður sem er líka geimvera þá ætti að vera hægt að búa til rosalega öflug vopn fyrir mannkynið. Hann nær samt að flýja í burtu frá rannsóknarstofu og ákveður að fela sig á District 9, þar sem geimverurnar búa. Þar er ein geimvera sem hjálpar honum en í staðinn þarf Wikus að gera greiða í staðinn. Núna byrjar heljarinnar eltingarleikur á milli Wikus og nánast allra.

Þegar ég sá í fyrsta skiptið trailerinn af þessari mynd hugsaði ég strax Independence day eða einhverja álíka mynd, en þessi mynd er svo sannarlega ekki nálægt því að vera eins og hún. Þetta er allt annar handleggur. Það er greinilega að vera að prófa eitthvað nýtt með þessari mynd. Hún er gerð í einhvers konar heimildarmyndarstíl sem er by the way frekar djörf og vægast sagt góð pæling að mínu mati, það er verið að taka áhættu. Áhættan skilaði sér fullkomnlega fannst mér, þetta er æðisleg pæling á bakvið svona geimverumynd, við erum hvort sem er búin að sjá þetta allt. Við höfum séð bardaga á milli geimvera og manns á jörðinni í Independence day, við höfum séð bardaga á öðrum plánetum, en núna loksins kemur einhver fersk hugmynd inn í þessar geimverumyndir.

Sá sem leikur Wikus Van De Merwe heitir Shartlo Copley, þetta er nánast fyrsta myndin hans, allavega fyrsta myndin sem verður fræg með honum í hlutverki. Mér finnst hann standa sig frábærlega í þessari mynd. Hann er smá klunni og kjáni í byrjun myndarinnar og ég hugsaði afhverju í andskotanum fékk hann að vera höfuðpaurinn í því að færa geimverurnar á annað svæði, ætti ekki einhver harðari týpa að sjá um þetta. En eftir að hann smitast þá fer hann í svokallað „hæfustu lifa af“ mode og er bara mothafucking harður. Þetta er svolítið brutal mynd og maður sér svosem handbragð Peter Jacksons á þessari mynd, allt blóðið sem skvettist á myndavélarnar og karakterinn Wikus minnir mig svolítið á aðalhlutverkið úr splattermyndinni hans Braindead.

Þessi mynd hefur eiginlega allt sem maður vill, skemmtun, hasar, hraði, flott myndataka, góða tónlist, góðan söguþráð og auðvitað ástina sem ríkir í myndinni á milli aðalsöguhetjunnar okkar og konu hans. Öll umgjörð í þessari mynd er fyrsta flokks og ég gæti alveg trúað því að þetta væri að gerast í heiminum í dag.

Stjörnugjöf: fimm stjörnur af fimm mögulegum (fyrir að þora og klára það með stíl)

Geimverurnar komnar

Det sjunde inseglet

2009-09-23T00:19:00.000-07:00

The Seventh Seal
Det sjunde inseglet eða The Seventh Seal er mynd eftir leikstjórann Ingmar Bergman og kom hún árið 1957. Myndin byrjar á því að tveir krossfarar eru sofandi á ströndinni. Þegar þeir vakna þá sér annar krossfarinn, Antonius Block, Dauðann og ákveður að fara og spila skák við hann. Eftir að við sjáum Dauðann og Antonius spila skák þá er skipt yfir á heimili þriggja leikara, þau búa reyndar í tjaldi. Þegar einn leikarinn vaknar þá þykist hann sjá Heilaga Maríu, hann segir konu sinni frá þessu en hún segir honum bara að hætta að búa til sögur. Við fylgjum síðan áfram sögu krossfaranna sem fara í kirkju til að gera játningu, þegar Antonius fer að játa þá er Dauðinn hinum megin og hlustar á hvernig Antonius hafði hugsað sér að vinna skákina. Það er plága, svarti dauði, að fara yfir heiminn og allir eru hræddir við að smitast. Allir sem smitast af plágunni eru brenndir til þess að fleira fólk smitist ekki. Eftir eina leiksýningu þá fer annar leikarinn með konu í burtu, þessi kona átti eiginmann og hann fer að leita hennar. Eiginmaðurinn fer á ber þar sem hinn leikarinn er, eiginmaðurinn fer að spyrja hann spjörunum úr, hann ætlar að drepa leikarann fyrir að segja honum ekki hvar eiginkona hans er. Þá kemur annar krossfarinn inn og hjálpar leikaranum, þar hittast þessar persónur í fyrsta skipti og við getum farið að fylgja þessum persónum saman. Núna þegar þessi litskrúðugi hópur er saman þá fer Antonius að finnast mjög vænt um leikarahjónin og barnið þeirra. Hann verður mjög hræddur um þau þegar Dauðinn minnist á þau þegar þeir halda áfram skák sinni. Eiginmaður konunnar sem stakk af með leikaranum slæst í lið með þessum litskrúðuga hóp og á leið sinni þá hitta þau leikarann og konuna sem hann stakk af með. Þarna er mjög skemmtilegt atriði þar sem konan biður manninn sinn um að drepa leikarann, þá ákveður hann að rugla þau í ríminu og þykist drepa sig sjálfur, síðan felur hann sig upp í tré og heldur að enginn getur fundið sig en það gerir Dauðinn sem byrjar að saga niður tréð. Dauðinn segir honum að núna sé tíminn hans runninn upp og hann drepur hann útaf af fallinu úr trénu, mjög fyndið atriði. Ég ætla ekki að segja meira frá myndinni því það verðiði að sjá sjálf.

Myndatakan í myndinni er mjög vel valin að mínu mati, hún nær að grípa mann með sér í myndina. Það er mjög mikið af fallegu umhverfi og það lítur allt mjög vel út, öll sviðsmynd og staðsetningar fyrir senur eru tipp topp í þessari mynd, búningarnir líka fyrir utan búning Dauðans sem mér finnst ekki trúverðugur. Líka mjög flott sjónarhorn í nokkrum atriðum.

Handritið í þessari mynd er alveg fáranlega gott, margar heimspekilegar pælingar og skemmtilega orðuð samtöl. Mér finnst líka söguþráðurinn út myndina mjög skemmtilegur, hvernig allt tvinnast saman og allt svona eiginlega bara smellur í einn góðan söguþráð.

Það er mikið talað í myndinni um Jesú Krist, Guð, Dauðann og margt af því er mjög áhugavert. Það sem mér fannst kannski áhugaverðast var þegar Antonius var að tala við Dauðann í skriftaherberginu og fer að efast um afhverju maður ætti að trúa á Guð þegar hann felur sig uppi á himninum og gerir hluti hálfshugar og hálfkraftaverk sem maður veit ekki einu sinni hvort hann gerði þau sjálfur eða hvort þau voru bara tilviljun. Antonius á líka skemmtilegt samtal við konu sem verið er að fara að brenna útaf plágunni. Hann spyr hana hvort hún hafi séð Djöfulinn, hún spyr afhverju og hann svarar að hann vilji spyrja hann um Guð, hún byrjar að tala um að Djöfullinn sé alltaf með henni og ekkert getur sært hana þar sem hann passar upp á hana, hún er samt hrædd við hana.

Tónlistin í myndinni er frábær, drungaleg tónlist þegar farið er að brenna fólk sem smitað er af plágunni, glaðleg tónlist þegar leikararnir eru með leiksýningu, tónlistin bara passar vel inn allstaðar í myndinni.

Þetta er sænsk mynd og það er fátt skemmtilegra en að hlusta á þessar frábæru manneskjur vera reiðir, það er bara vandræðalegt þar sem sænska er svo upplífgandi og syngjandi tungumál. Maður bara getur ekki tekið Svía alvarlega, en þrátt fyrir það þá mega Svíar eiga það að þessi mynd er mjög góð.

Stjörnugjöf: fjórar og hálf stjarna af fimm mögulegum

Dauðinn og Antonius Block hittast í fyrsta skiptið

RIFF - Gaukshreiðrið og Búrma VJ

2009-09-22T22:00:00.000-07:00

Búrma VJ

Búrma VJ er heimildamynd eftir leikstjórann Anders Østergaard. Í Búrma er mjög hörð ríkisstjórn sem notar herinn óspart. Herinn gerir rosalega slæma hluti við fólkið í landinu og það er mjög erfitt að komast inn og út úr landinu. Myndin fjallar um hóp fréttahóps sem kallar sig Democratic Voice of Burma, þessi hópur tekur upp og sendir út úr landinu upptökur af því hvernig farið er með fólkið í landinu. DVB lifir í hættulegum heimi útaf því að ef herinn sér að þeir séu að taka upp eitthvað efni þá annaðhvort verða þeir skotnir á staðnum eða sendir í fangelsi, þannig þeir eru að leggja á sig mikla hættu til að koma upplýsingum út úr landinu hvernig ástandið er í þessu hræðilega landi. Myndefnið í myndinni er allt tekið upp á litlar handmyndavélar af DVB. Árið 1988 gerðu stúdentar uppreisn gegn ríkisstjórninni og báðu um betra líf en ríkisstjórnin svaraði þeim með því að drepa 3000 stúdenta. Enginn í landinu hefur þorað að gera neitt síðan af ótta við að vera drepin. En núna byrjar DVB uppreisnina með því að senda út myndefnið af hernum lemja borgarbúa villt og galið. Uppreisnin byrjar ekkert svakalega vel vegna þess að herinn mætir á svæðið og lemur fólkið til óbóta. Ríkisstjórnin setur reglur á, til dæmis að enginn má fara út úr þessu á milli 9 á kvöldin til 5 á morgnana og að fólk megi ekki safnast meira en 5 saman. Þessi mynd er með einhvers konar sögumann sem kallar sig Joshua og er hann í DVB hópnum. Joshua lendir í því að herinn sá hann taka upp með myndavélinni sinni og taka hann til yfirheyrslu, honum er á einhvern undraverðan hátt sleppt, Joshua heldur að það sé vegna þess að herinn ætli að elta hann og uppræta samtökin hans, hann flýr því yfir til Tælands.

Það er nánast búið að berja uppreisnina niður þegar munkarnir í landinu ákveða að taka þátt í mótmælunum. Þeir safnast saman nokkrir tugir munkar og smám saman safnast meira og meira fólk við þeirra uppreisn og núna er ríkisstjórnin hrædd. Herinn þorir ekkert að gera við munkana þar sem trú þeirra segir til um að það megi ekki lemja nokkra manneskju og herinn vill ekki að það fréttist út fyrir landið ef þeir gera eitthvað við munka. En núna verður ríkisstjórnin mjög hrædd vegna þess hversu mikið af fólki munkarnir hafa safnað. Loks ræðst herinn til atlögu gegn munkunum og taka nánast alla munkana í gíslingu og þar með er uppreisnin bæld niður. Við fáum aldrei að vita hvað varð um alla munkana en það finnst samt einn dauður munkur fljótandi í vatni rétt fyrir utan borgina Rangoon, þetta kemst í heimsfréttirnar. Þrátt fyrir að þessi uppreisn hafi verið bæld niður þá ætlar DVB að halda áfram að taka upp herinn lemda landsmenn og síðan senda út úr landi, í þeirri von að einhver lönd komi og aðstoði fólkið í landinu gegn þessari herskæðu ríkisstjórn.

Búrma VJ er mjög átakanleg mynd og maður getur ekki ímyndað sér skelfinguna og hræðsluna sem fólkið í landinu finnur til. Ég fór á þessa mynd í Hafnarhúsinu, salurinn var mjög kaldur og ég fékk einhvern veginn þá tilfinningu að ég væri í fangelsi að horfa á þessa mynd. Mjög óþægileg sæti og það var allt hvítt í salnum, ekki besti bíósalur að mínu mati en það passaði kannski vel inn í myndina að þurfa að líða svona illa á meðan þessi mynd var í gangi. Þrátt fyrir að það sé mjög erfitt fyrir DVB að taka myndefnið upp þá finnst mér myndefnið sem þeir ná bara fáranlega gott og þeim tekst mjög vel að koma til skila hryllingnum sem er í gangi þarna. Eini gallinn sem ég sá við myndina var myndefnið sem var ekki tekið upp á litlu handmyndavélarnar heldur stóru og flottu myndavélirnar af Joshua í Tælandi, það finnst mér of leikið og í rauninni ekkert í takt við það sem er að gerast í myndinni. En annars þá bara mjög góð mynd sem grípur áhorfandann með sér og tilgangurinn í myndinni kemst vel til skila.

Stjörnugjöf: fjórar stjörnur af fimm mögulegum

Trailerinn fyrir Burma VJ.

One Flew Over the Cuckoo's Nest

One Flew Over the Cuckoo's Nest er mynd eftir leikstjórann Milos Forman og kom hún út árið 1975. Myndin snýst um manninn R.P. McMurphy, leikinn af Jack Nicholson, sem er sendur á geðveikrahæli þrátt fyrir að hann lítur hvorki út eins og geðsjúklingur né hagar sér eins og slíkur. Á geðveikrahælinu þarf hann á mæta á svona endurhæfingar fundi þar sem hjúkrunarkonan spyr alla geðsjúku mennina spjörunum út. Þeir verða svolítið reiðir oft þar sem hjúkkan er oftar en ekki algjör tussa, mig langaði allavega oft að ráðast á hana og ég efast ekki um að McMurphy hafi líka oft langað til þess. McMurphy er uppreisnarseggur og honum finnst fátt skemmtilegra en að gera eitthvað sem stjórnvöldunum líkar ekki við eins og að espa alla upp eða fara með hina geðsjúklingana í rútuferð og svo siglingu eftir að hafa laumað sér út úr stofnuninni. Jack Nicholson er nánast fæddur í þetta hlutverk, en manni finnst það kannski um öll hlutverk sem hann tekur sér fyrir hendur. Hinir geðsjúklingarnir á stofnuninni líkar mjög vel við hann, þar sem hann fer sínar eigin leiðir í lífinu og hann er nánast alltaf góður við hann. Hann kann að nýta sér veikleika annarra og galla þeirra. Hann vinnur til dæmis allar sígaretturnar af þeim öllum í fjárhættuspilum. Hann hættir ekki því sem hann tekur sér fyrir hendur. McMurphy finnst vistin á geðsjúkrahælinu ekki svo slæm þangað til hann fréttir af því að hann getur ekki farið af því hvenær sem hann vill. Hann verður líka mjög pirraður út í hina að hafa ekki sagt honum frá þessu því þá hefði hann ekki hagað sér jafn illa. Yfirvöldunum á hælinu líkar ekki vel við hann og hugsa um að senda hann einhvert annað þar sem þeir telja hann ekki vera geðveikan, en hjúkkan vill ekki senda hann í burtu, ég held að það hafi verið útaf því hún vilji kenna honum almennilega lexíu. Nú vill McMurphy komast útaf hælinu og hefur sínar uppreisnarhugmyndir hvernig hann ætli að fara að því að gera það, það sem hann gerir á eftir að valda slæmum afleiðingum sem þið sjáið þegar þið horfið á myndina.

Mér finnst leikstjórnin frábær í þessari mynd og ég sé mjög mikið eftir því að hafa misst af Q&A með honum. Það er allt frábært við þessa mynd, byrjum bara á byrjuninni, myndatökunni. Myndatakan er fáranlega góð, mörg flott close-up skot og líka mjög góð víðskot. Leikararnir eru allir frábærir og ná sínum karakter fáranlega vel, ég fylltist allavega aldrei efasemdaröddum um að þessir menn væru ekki geðveikir. Þeir hafa allir sinn geðkvilla sem hver og einn af þeim nær að fullkomna. Jack Nicholson á samt langbestu frammistöðuna í myndinni að mínu mati. Hann nær þessum uppreisnarkarakter alveg fáranlega vel. Þótt hann geti sjálfum sér kennt fyrir hvað gerist fyrir hann í myndinni þá finnur maður mikla samúð með honum og maður veit einhvern veginn að hann vill ekki neinum þannig séð illt. Mér finnst líka tónlistin mjög góð. Ég get ekki fundið einn einasta galla á þessari mynd, handritið, lýsingin, myndatakan, leikararnir, leikstjórnin og tónlistin alveg tipp topp í þessari mynd. Það sem mér fannst líka koma skemmtilega á óvart var endirinn, ég gat allavega ekki séð hann fyrir og það er alltaf plús þegar myndir eru ekki fyrirsjáanlegar.

Stjörnugjöf: fimm stjörnur af fimm mögulegum (þessi mynd kom alveg til greina þegar ég gerði topplistann minn)

Hérna sjáið þið hversu mikil tussa hjúkrunarkonan er og hversu mikil geðveiki ríkir oft á hælinu.

RIFF - dagur 2

2009-09-18T20:05:00.000-07:00

Nacido Sin
Jæja ég ákvað að kíkja á RIFF og fyrsta myndin sem ég sá var mynd sem heitir Born Without. Ég hafði engar væntingar og ég vissi í rauninni ekkert hvað ég var að fara að sjá.

Born Without eða Nacido Sin er mynd eftir leikstýruna Eva Norvind og kom hún út árið 2007. Þetta er heimildarmynd um mann sem fæddist handalaus og er að reyna að sjá um fjölskylduna sína sem inniheldur konu og 7 börn. Hann fer um bæinn með sitt skemmtilega göngulag og spilar tónlist fyrir þá sem vilja hlusta á og áhorfendur gefa honum smáaur fyrir. Honum tekst óvenju vel að spila tónlist þrátt fyrir gallana sína. Lífið hans er átakanlegt og maður fær oft samúð með þessu grey. Jose Flores, handalausi maðurinn, á ekki alltaf sjö dagana sæla en honum finnst samt að Guð hafi skapað hann svona og svona lifir hann glaður. Hann kvartar aldrei og reynir að gera allt sem hann getur, eins og til dæmis að skrifa e-mail á tölvu með tánum það finnst mér magnað.

Mér fannst myndatakan bara fín, hún sýnir hvernig ástandið er í kringum hann og mér finnst það eiginlega kostur að myndin er ekki widescreen eða í fáranlega góðum gæðum, það passar bara ágætlega vel inn í viðfangsefni myndarinnar. Hljóðvinnslan er kannski ekkert sú allra besta en ég meina hey, þetta er bara low budget mynd og bara fínasta afþreying.

Ef þið haldið að þetta sé hin týpíska heimildamynd þar sem fátt markvert gerist þá skjátlast ykkur hrapalega, því þessi mynd hefur eitt mesta twist kvikmyndasögunnar. Ég ætla ekki að uppljóstra því, því annars er það varla þess virði að sjá þessa mynd (þótt hún sé alveg áhugaverð og allt það). ÞIÐ VERÐIÐ BARA AÐ SJÁ ÞESSA MYND, HÚN KEMUR FÁRANLEGA MIKIÐ Á ÓVART.

Stjörnugjöf:
þrjár stjörnur af fimm mögulegum (fyrir eitt mesta twist í kvikmyndasögunni)

Reykjavík Whale Watching Massacre

2009-09-06T16:28:00.000-07:00

Reykavík Whale Watching Massacre

Reykjavík Whale Watching Massacre er án vefa versta mynd sem ég hef séð á þessu ári, ef ekki til lengri tíma litið. Þetta er mynd sem á (held ég) að vera hryllingsmynd en breytist einhvern veginn yfir í fyndna splattermynd, en ástæðan fyrir því að hún verður fyndin splattermynd er aðallega útaf því að hún er svo léleg. Ef Júlíus Kemp hefði ætlað sér að greina splattermynd, þá hefði hann átt að gera það aðeins augljósara og þá hefði ég fílað þessa mynd, svona eins og Peter Jackson gerði til dæmis í Braindead. En það er alveg augljóst í þessari mynd að Júlíus ætlaði sér að vekja upp spennu og hrylling hjá áhorfendunum sem tókst bara alls ekki. Ef ég ætti að fara að benda á eitthvað eitt sem mér fannst lélegt við þessa mynd, mundi ég benda á svona tuttugu hluti.

Förum bara aðeins yfir þetta, handritið í þessari mynd fannst mér arfaslakt, atburðarásin og allt sem gerist í myndinni finnst mér vera algjört bull. Samtölin er illa skrifuð og eru bara alls ekki raunsæ. Eini hluturinn sem var fínn við handritið er að þetta er svosem ágætis hugmynd en það er örugglega ekki hægt að fara jafn illa með hugmynd. Bara skelfing. Fyrsta sem ég hefði gert til að laga þetta handrit væri að laga samtölin.

Ég skal samt viðurkenna að ég var gráti næst tvisvar sinnum í þessari mynd. Í fyrra skiptið þegar lagið It‘s oh so quiet er sungið í hátalarakerfinu á skipinu á mjög dramatísku momenti, ástæðan fyrir því var ekki vegna þess hversu hjartnæmt þetta atriði var (sem það var hvort sem er ekki) heldur vegna þess hversu illa var farið með lagið hennar Bjarkar og ég elska Björk og mér fannst þessi útgáfa af þessu lagi jaðra við að vera synd. Seinna skiptið sem ég var næstum því farinn að gráta var þegar creditlistinn var í gangi og þá var ákveðið að fara aðeins verr með lagið hennar Bjarkar. Tónlist eftir Björk eða svipaðan tónlistarmann á ekki að vera notuð í svona lélegri mynd, hvað þá tvisvar sinnum. En já svo ég fari ekki að gráta þá ætla ég að hætta að tala um þessa nauðgun á Björk, sem mér persónulega fannst vera mesta hrollvekjan við þessa mynd. Eina sem ég vil bæta við um tónlistina í þessari mynd var að hún var svosem ágæt, en vakti samt ekki nógu miklu spennu fannst mér og síðan fór þessi nauðgun á Björk svo mikið í taugarnar á mér að það reif niður tónlistina í myndinni að mínu mati.

Mér fannst þessi mynd líkjast svoldið Hostel (ekki það að Hostel hafi verið léleg mynd), mér fannst bara vera svipuð pæling í gangi með þessar tvær myndir. Í báðum myndunum eru siðlausir karakterar sem svífast einskis og gera hvað sem þeim dettur í hug við aðrar manneskjur, sama hversu ógeðslegt það er. Munurinn á þessum tveimur myndum er einfaldlega sá að samtölin, umgjörðin og bara allt við Hostel er gert betur, miklu betur. Maður verður hræddur, spenntur, fyllist hryllingi, allt sem maður er að vonast eftir þegar maður horfir á Hostel en þegar maður horfir á RWWM þá fer maður bara að hlæja þegar atriðin sem eiga að vekja þannig tilfinningar hjá manni koma.

Næsta sem ég vil tala um eru leikararnir. Eini leikarinn sem mér fannst svalur og smá trúverðugur í þessari mynd var Helgi Björnsson, hann var samt ekkert æðislegur, hann má samt eiga það að hann reyndi eftir bestu getu að gera eitthvað gott úr þessu ógeðslega handriti. Ég var allavega smá hræddur við hann, alls ekki mikið samt. Hinir leikararnir stóðu sig mjög illa að mínu mati, svarti maðurinn má samt eiga það að hann var fyndinn, ég held samt að markmiðið með honum í þessari mynd hafi frekar verið að vera með einn mann sem átti að vera harður og það var hann alls ekki.

Leikstjórnin fannst mér alls ekki vera góð hjá Júlíus Kemp. Hann hefur ekkert control á leikurum sem eru bara ys og þys út um allt. Ef það væri eitthvað sem ég mundi vilja benda Júlla á væri það að taka upp hrollvekju í birtu er bara skelfileg pæling, það er bara eins og að vera í sólbaði í myrkri, bara passar ekki. Ef hann ætlar að gera aðra mynd (sem ég persónulega vona að hann geri ekki) þá vil ég að hann eyði miklu meira tíma í myndirnar sínar (ég veit samt ekki hversu langan tíma hann eyddi í þessa mynd), þennan aukatíma sem hann mundi eyða í myndina, ætti alfarið í að ákveða allt umhverfið, koma leikurunum í karakter og laga handritið og þá ætti hann vonandi að geta gert góða mynd.

Mér fannst eitt atriði í þessari mynd vera svalt, það var atriðið þegar Helgi Björnsson skýtur skutulinum í bakið á japananum sem er að synda í burtu. Í því atriði var góð myndataka, flott klipping og Helgi Björnsson stóð fyrir sínu á bakvið skutulinn. Þessi mynd hefði verið snilld hefði hún verið tekin upp í dimmu umhverfi og með fullt af svona svölum atriðum. Ég er kannski svolítið grófur í þessari umsögn minni um þessa mynd, en þetta er nákvæmlega það sem mér finnst um hana, bara skelfileg mynd í alla staði og ég neita að gefa henni aukastjörnu fyrir að vera íslensk.

Stjörnugjöf: hálf stjarna af fimm mögulegum

Topp 10 listinn

2009-08-31T18:04:00.000-07:00

Jæja þá er komið að topp 10 listanum mínum, þetta var líklega það erfiðasta sem ég hef gert en allavega hér kemur þetta. Það eru mjög margar myndir sem hefðu getað komist á þennan lista en ég ákvað að takmarka listann við eina mynd per leikstjóra, til þess að gera þetta aðeins auðveldara.

1. Clockwork Orange (1971)

Þessi mynd hefur verið í fyrsta sæti hjá mér í svona tvö ár. Hún er eftir leikstjórann Stanley Kubrick og kom hún út árið 1971. Þessi mynd gerist í framtíðinni, þótt það komi í rauninni aðeins einu sinni fram í myndinni þegar þeir eru að keyra rauða Durango 95. Þessi mynd snýst um ungan mann sem heitir Alexander de Large og gengið hans. Þessir fjórir menn ganga um nauðga, ræna og ber fólk til óbóta, mjög margar sjúkar senur sem sýna þá „in action“ og maður eiginlega fyllist hrylling en það er samt eitthvað mjög svalt við þá. Eftir að þeir hafa fengið sér „A bit of the old Ultra-violence þá fara þeir mjólkurbarinn Korova Milk bar og skvetta allrækilega úr klaufunum. Myndin fer síðan að halla niður á við fyrir félaga okkar í genginu hans de Large og endar Large í fangelsi en síðan fær hann tækifæri til að sleppa úr fangelsinu með því að fara í meðferð gegn ofbeldi kynlífi og öllu því sem talið er slæmt. Maður mundi halda að þetta mundi aðeins hjálpa fólki en það var þvert á móti, hann gat ekki einu sinni hlustað á uppáhaldstónlistamanninn sinn hann Beethoven aftur án þess að fyllast viðbjóði, ekkert meira in out in out fyrir okkar gamla félaga og maður fer eiginlega að vorkenna honum. Það er það sem mér finnst svo magnað við þessa mynd, maður sem hefur nánast gert allt slæmt í lífi sínu og á í rauninni ekkert betur skilið en að vera pyntaður svo svakalega að hann á ekki að geta staðið upp aftur, samt vorkennir maður honum fyrir að lenda svona illa í því, þótt hann eigi það skilið, æi vá erfitt að útskýra þetta.... En allavega Stanley Kubrick er náttúrulega bara one of a kind, ótrúlegur leikstjóri þar á ferð sem á stórmyndir á borð við Shining, Lolita, Eyes Wide Shuts og Full Metal Jacket. Það er bara ótrúlegt hvernig hann nýtir sér fallega tónlist á borð við tónlistina hans Beethovens og Singin‘ in the Rain til að gera ógeðsleg atriði. Ef þið hafið ekki séð þessa mynd þá vinsamlegast drullið ykkur út á leigu og horfið á hana eða pikkið í mig.

2. Pulp Fiction (1994)

Ef þið viljið sjá svala mynd, finnið þá bara einhverja mynd eftir Tarantino, hann kann aðeins of vel að gera svala og góða mynd. Það sem einkennir myndir Tarantinos er auðvitað löng og aðeins of svöl samtöl og snilldarlega vel valin tónlist. Pulp Fiction skaut Tarantino á stjörnuhimininn og hefur hann aldrei komið niður eftir það, gert hverja svölu myndina á fætur annarri. Í þessari vægast sagt svölu mynd fær hann leikara á borð við Samuel L. Jackson, John Travolta, Bruce Willis og Uma Thurman, sem hann fékk svo aftur til að leika brúðina í Kill Bill. Leikararnir stóðu sig allir mjög vel og það er greinilegt að Tarantino kann að velja í hlutverkin. Ég ætla ekki mikið að tala um söguþráð myndarinnar því ég held að allir hafi séð þessa mynd, ég ætla frekar að tala um leikarana í þessari mynd. Byrjum á Samuel L. Jackson, ég vil meina að þetta sé hans besta frammistaða, bara það að nefna þegar hann tekur ræðuna úr Ezekiel 25:17 finnst mér vera nóg, því það er líklega með betri flutningum á handriti í kvikmynd, síðan gæti ég nefnt atriðið þegar Jackson og Travolta eru að þrífa heilasletturnar í bílnum, bara framúrskarandi frammistaða af hans hálfu. Næst er það Travolta, það eina sem ég ætla að segja um hann er dansinn hans við Uma Thurman, hrein snilld. Bruce Willis kann að vera harður og kann að vera svalur, passar fullkomnlega í mynd eftir Tarantino. Atriðið þegar hann tekur samúræ sverðið og drepur nauðgara er aðeins of svalt, frábær frammistaða hjá gamla góða sköllótta. Uma Thurman leikur Mia Wallace eiginkonu Marcellus Wallace sem er einn harður andskoti, hún stendur sig frábærlega í til dæmis dansinum við Travolta og gefur honum ekkert eftir og á líka gott moment með hvíta skítnum. Það var frekar erfitt að velja mynd eftir Tarantino á topp 10 listann því ég elska allar myndirnar eftir hann og ég hefði alveg eins verið líklegur til að setja nýju og svölu myndina Inglorious Basterds (kem með blogg um hana bráðlega) sem ég sá í gærkvöldi en ég ætla aðeins að melta hana áður en ég læt hana toppa þessa svölu mynd en áður en ég fer að ofofofnýta s-orðið þá ætla ég að segja þetta gott um þessa mynd.

3. Apocalypse Now (1979)

Þessi mynd eftir meistara Coppola kom út árið 1979 og er að mínu mati besta stríðsmynd allra tíma. Hún fjallar um hermanninn Benjamin L. Willard, sem leikinn er af Martin Sheen, hann er frekar skemmdur eftir að hafa verið í Víetnam stríðinu. Einn daginn fær hann sérstakt verkefni um að finna Walter E. Kurtz, sem leikinn er af Marlon Brando. Hann fer ásamt liði sínu í að finna Kurtz. Á leið sinni lendir lið hans í ýmsum hremmingum. Mér finnst Coppolla ná hryllingnum í stríðinu mjög vel og geðveikinni sem fylgir stríði. Myndin er frekar drungaleg eins og ég mundi mér að stríð væri. Uppáhaldsatriðið mitt í þessari mynd er þegar þyrlurnar eru að fljúga fram hjá myndavélinni með lagið The End eftir Doors undir og allur frumskógurinn er sprengdur upp með Napalm með myndskeið af Sheen reykjandi sígarettu, þetta er svo magnað atriði að mínu mati. Mér fannst frekar leiðinlegt að velja Apocalypse Now fram yfir Godfather 1 og 2 eftir Coppola en maður verður víst einhver staðar að draga mörkin á listanum, því hann getur víst ekki verið endalaust.

4. Rashomon (1950)

Rashomon kom út árið 1950 og er eftir japanska meistarann Akira Kurosawa, sem hefur gert margar toppmyndir á borð við Seven Samurai, Ran og Yojimbo. Þessi mynd gerist í litlu þorpi í Japan þar sem morð var framið, það er svosem ekki frásögu færandi, þar sem dauði er daglegt brauð í þessu þorpi, en það sem var einkennilegt við þetta morð að það voru fjórir eða fimm mismunandi vitnisburðir um hvað raunverulega gerðist. Banditinn sem er í haldi fyrir morðið, segir eina sögu, draugur samúræsins sem dó segir aðra sögu og konan sem þeir voru að berjast um segir aðra sögu og það er í rauninni áhorfandinn sem á að ákveða hverjum á að trúa. Kurosawa notar mikið af „flashbacks“ í þessari mynd og finnst mér þessi mynd bæði áhugaverð og skemmtileg. Ég hef séð fjórar myndir eftir Kurosawa og þær fjalla allar á einn eða annan hátt um baráttuna á milli bandita og samúræja, eiginlega svona aðaleinkennin fyrir hans myndir. Aðalástæðan fyrir því að ég valdi þessa mynd fram yfir Seven Samurai er aðallega lengdin á þessum tveimur myndum, Rashomon er í krinum 90 mínútur á meðan Seven Samurai er nánast helmingi lengri. Þær eru báðar meistarastykki að en mér finnst bara miklu skemmtilegra að horfa á þessa mynd og þess vegna varð hún fyrir valinu. Mæli samt eindregið með því að fólk kynni sér þennan leikstjóra ef það þekkir hann ekki, held að þið verðið ekki fyrir vonbrigðum.

5. Fight Club (1999)

Fight Club kom út árið 1999 og er eftir leikstjórann David Fincher. Fincher hefur gert fleiri snilldar myndir á borð við Seven og The Curious Case of Benjamin Button. Í þessari ofursvölu mynd leika Edward Norton, Brad Pitt og Helena Bonham Carter. Ég held að ég þurfi ekki að vera með mörg orð um söguþráðinn í þessari mynd, þar sem allir ættu að hafa séð hana. Fight Club er frekar myrk mynd um tvo menn sem stofna slagsmálsklúbb sem þróast síðan í að verða miklu stærra og alvarlegri samtök. Það er eitthvað við það að sjá fólk lemja hvort annað sem er alltaf jafn skemmtilegt áhorfsefni.

6. Blade Runner (1982)

Blade Runner er mynd eftir Ridley Scott frá árinu

1982. Þetta er framtíðarmynd sem snýst um að svokallaða Blade Runner Unit hefur það ætlunarverk að finna og drepa vélmenni sem kallast Nexus 6. Harrison Ford er aðalhlutverkið í þessari mynd og stendur sig bara mjög vel. Ridley Scott hefur gert nokkrar stórmyndir eins og Alien og Gladiator, Blade Runner er samt besta myndin hans að mínu mati. Þetta er frekar þung mynd þegar maður horfir á hana í fyrsta skiptið. Ég held að ástæðan fyrir því að Ridley Scott hafi ákveðið að gera allt í þessari mynd svona þungt (borgin sem myndin á að gerast í er mjög dökk og notað mikið af skuggum og tónlistin er þung og taugastrekkjandi) er til að áhorfandinn geri sér grein fyrir því að lífið er ekki æðislegt í framtíðinni eftir uppreisn vélmennanna Nexus 6. En eftir því sem ég horfi oftar á þessa mynd elska ég hana bara meira og meira og þrátt fyrir að maður viti hvað er að fara að gerast þá er maður samt taugastrekktur (útaf tónlistinni og myrkrinu). Besta atriðið, að mínu mati, í þessari mynd er þegar Rick Deckard (Harrison Ford) og Roy Batty (Rutger Hauer) eru í eltingarleik í húsinu. Í því atriði er Hauer geðveikur og maður er eiginlega bara hræddur við hann, sem er markmiðið í því atriði. Sjúkt atriði með góðri myndatöku og góðum leik frá Ford og Hauer. Mjög vel gert hjá Ridley sem hefur greinilega tekið mikið af hugmyndum sem hann notaði í Alien og yfirfærði á þessa mynd, t.d. að hann lætur mann bíða frekar lengi eftir því að atriðið nær hámarki.

7. M (1931)

M er mynd eftir Fritz Lang frá árinu 1931. Myndin fjallar um stelpumorðingja í Þýskalandi á þessum tíma. Morðingi gengur laus og lögreglan hefur engar vísbendingar um hver morðinginn sé eða hvar hann heldur sig. Borgin sem myndin gerist í fyllist móðursýki og allir telja sig vita hver morðinginn er, en í raun veit það enginn. Lögreglan verður stressuð og setur mikið af liði í það að reyna að finna þennan stelpumorðingja. Aðrir glæpamenn geta ekki stundað sína glæpi því lögreglan er á hverju horni og þess vegna ákveða þeir að leggja lögreglunni lið. Ég hef séð tvær myndir eftir Fritz Lang, þessa og svo Metropolis sem var með fyrstu framtíðarmyndum sem gerðar voru, báðar frábærar á sinn hátt. Það mætti segja að Lang sé brautryðjandi fyrir framtíðarmyndir og var hann einn besti leikstjórinn á þessum tíma. Í þessari mynd notar hann nánast enga tónlist, eina lagið sem ég man eftir í þessari mynd er lagið sem flautar þegar hann er að lokka stelpurnar til sín, ég veit ekki hvað það lag heitir. Besta atriðið í þessari mynd er í lokin, ég ætla samt ekki að eyðileggja það fyrir þeim sem eiga eftir að sjá þessa mynd, mjög tryllingslegt atriði.

8. Spirited Away (2001)

Spirited Away er eftir leikstjórann Hayao Miyazaki og kom út árið 2001. Ung stelpa ráfar óvart inn í heim sem er fullur af yfirnáttúrulegum verum. Hún eignast nokkra vini þarna en í svona heimi er ekki hægt að komast hjá því að eignast líka óvini, sama hversu lítil og sæt maður er. Það eru margar skemmtilegar verur í þessum heimi, eins og draugurinn sem talar skringilega, sem er vinur litlu stelpunnar og reiða amman. Litla stelpan okkar lendir í mörgum misskemmtilegum atburðum í þessum töfraheimi. Ef þið hafið gaman af teiknimyndum eða viljið sjá eitthvað öðruvísi en Pixar teiknimyndirnar (sem mér finnst flest allar samt mjög góðar) þá mæli ég eindregið með því að kíkja á þessa mynd.

9. 12 Angry Men (1957)

12 Angry men er eftir leikstjórann Sidney Lumet og kom út árið 1957. Myndin fjallar kviðdómendur sem eru að dæma í máli um morð. Allt bendir til þess að maðurinn sem er fyrir rétt sé sekur og kviðdómendurnir eru allir sammála því nema einn maður. Þessi maður lætur ekki bugast af hópþrýstingi og vill að þeir fari yfir þetta mál betur. Hann veit í rauninni ekki afhverju hann tekur málstað ákærða en hann gerir það samt. Hinir kviðdómendurnir verða pirraðir á honum en þeir neyðast samt til að hlusta á hann þar sem það verður að vera samhljóða niðurstaða til þess að það sé hægt að dæma. Eftir því sem líður á myndina verður herbergið minna og þrengra, ég verð að viðurkenna að ég tók ekki eftir því afhverju það var fyrr en Siggi sagði það í tíma í dag, en ég fékk samt nákvæmlega þá tilfinningu þegar ég horfði á myndina, takk fyrir að benda mér á það Siggi. En já allavega, herbergið sem myndn er nánast öll tekin upp í er mjög heitt, vegna þess að loftræstingin er biluð. Þessi mynd er mjög góð og kennir manni að þótt maður standi einn þá getur maður samt haft áhrif.

10. American Psycho (2000)

American Psycho er eftir leikstjórann Mary Harron og kom út árið 2000. Myndin fjallar um Patrick Bateman (Christian Bale) sem er ríkur maður sem stjórnar fyrirtæki. Hann er fullkomnunaristi og ofar öllu vill hann vera yfir alla hafinn. Á kvöldin breytist hann í mann sem tekur eiturlyf, lemur fólk sem betlar og drepur. Allt sem hann gerir er samt gert á fullkominn hátt, hann er nú með fullkomnunaráráttu. Hann er geðsjúklingur þótt hann geti falið það mjög vel. Það eru mörg brjáluð atriði í þessari mynd og maður vill alls ekki vera nálægt Bateman þegar hann er í geðsjúklingahamnum sínum. Mér finnst þessi mynd fáranlega svöl og Christian Bale vera æðislegur í þessu hlutverki, því það er eitthvað við hann sem er svo geðsjúkt. Hann á það samt til að ofleika í myndum sínum, það sést kannski best á hans hlutverki sem Batman, þar sem hann talar eðlilega sem Bruce Wayne en talar síðan með fáranlega skrýtinni röddu þegar hann er Batman. Besta atriðið í þessari mynd að mínu mati er þegar hann fær tvær vændiskonur heim til sín, ég segi ekki meira ef það eiga einhverjir eftir að sjá hana. En allavega mjög svöl mynd.